سخن مدیر:

آرزو یا آرمان؟!

دسته‌بندی:
بدون دیدگاه

اَللّٰهُمَّ اجْعَلْنٰا مِنْ اَقْرَبَ مَنْ تَقَرَّبَ اِلَیْکَ وَ اوَجهِ مَنْ تَوَجَّهَ اِلَیْکَ! وَ اَنْجَحَ مَنَ سَأَلَکَ!
بار الها! مرا از نزدیکترین تقرب جویان بخود و از آبرومندترین آبرومندان درگاهت قرار ده! و از پیروزمندترین کسانی که از تو درخواست کرده‌اند!

همۀ واقعیت ها مؤید این دقیقۀ سرنوشت ساز و تعیین کننده می باشند که: دنیای ما بگونه یی است که انسان از هر کنش و نگرش و عملی که مورد نظر داشته و یا انجام می دهد، می خواهد به کسی، چیزی و یا امری نزدیک گردیده و یا به هدفی که مورد نظر اوست ـ از طریق آن چیز و آن کس نائل آید؛ به همین نحو، انسان دوست می دارد تا «آبرومندترینِ خلق» باشد؛ منتها، با در نظر داشتن ظرایف و دقایقی کاملاً ویژه و بسیار مهم! زیرا:
گاهی انسان دوست میدارد تا نزد «فلانی ها» و یا نزد فلان دستۀ ویژۀ از انسانها آبرومند باشد؛ مثلاً نزد فلان قوم خود و یا رقیب خود سربلند و آبرومند باشد!
خواستۀ دیگری که همه دارند این است که می خواهند تا: از کامیابترین انسانها، آنهم در همۀ حوزه های نگرشی ـ کنشی خویش باشند.
نکته ای که در این رابطۀ ویژه باید گفته شود اینست که: اغلب آرزو دارند تا چنین و یا چنان باشند! امّا در بیشترینۀ موارد، آرزویشان ـ هنوز ـ به آرمان بدل نشده است! و فرق «آرزو از آرمان» در اینست که: معمولاً «آرزوها قدرت پویا و فعال سازی انسان را نداشته و انسان عملاً در جهت تحقق آرزوهایش راه نیفتاده و از وقت و تلاش و راحتی و… واقعاً و عملاً «هزینه و سرمایه گذاری» نمی کند و یا بسیار کم و اندک به آن می پردازد؛ لذا، از راحتی، خواب، خودش، عمر و… مایه نمی گذارد! آرزو و ذوقِ معمولی دارد، منتها چون عملاً و واقعاً چیزی هزینه نمی کند، در جهان واقع هم به چیزی دست پیدا نمی کند!
امّا در آرمانداری، قضیه به خلاف می باشد؛ چراکه شخص آرماندار، عملاً و آگاهانه تلاش می کند تا همۀ انرژیها، همۀ توانمندیها و استعدادهایش را در راه تحقق آرمانی که دارد مصرف نماید؛ رار ده! و از پیروزمندترین کسانی که از تو درخواست کرده اند!

۰دیدگاه فرستاده شده است.
شما هم دیدگاه خود را بنویسید
نوشته‌های ویژه
اخبار ویژه

با عضویت در خبرنامه، تازه‌ترین مطالب سایت را در ایمیل‌تان دریافت کنید.
برای عضویت نشانی ایمیل خود را وارد کرده و بر روی دکمه عضویت کلیک نمایید.