سخن مدیر:

آرزو یا آرمان؟!

دسته‌بندی:
بدون دیدگاه

اَللّٰهُمَّ اجْعَلْنٰا مِنْ اَقْرَبَ مَنْ تَقَرَّبَ اِلَیْکَ وَ اوَجهِ مَنْ تَوَجَّهَ اِلَیْکَ! وَ اَنْجَحَ مَنَ سَأَلَکَ!
بار الها! مرا از نزدیکترین تقرب جویان بخود و از آبرومندترین آبرومندان درگاهت قرار ده! و از پیروزمندترین کسانی که از تو درخواست کرده‌اند!

همۀ واقعیت ها مؤید این دقیقۀ سرنوشت ساز و تعیین کننده می باشند که: دنیای ما بگونه یی است که انسان از هر کنش و نگرش و عملی که مورد نظر داشته و یا انجام می دهد، می خواهد به کسی، چیزی و یا امری نزدیک گردیده و یا به هدفی که مورد نظر اوست ـ از طریق آن چیز و آن کس نائل آید؛ به همین نحو، انسان دوست می دارد تا «آبرومندترینِ خلق» باشد؛ منتها، با در نظر داشتن ظرایف و دقایقی کاملاً ویژه و بسیار مهم! زیرا:
گاهی انسان دوست میدارد تا نزد «فلانی ها» و یا نزد فلان دستۀ ویژۀ از انسانها آبرومند باشد؛ مثلاً نزد فلان قوم خود و یا رقیب خود سربلند و آبرومند باشد!
خواستۀ دیگری که همه دارند این است که می خواهند تا: از کامیابترین انسانها، آنهم در همۀ حوزه های نگرشی ـ کنشی خویش باشند.
نکته ای که در این رابطۀ ویژه باید گفته شود اینست که: اغلب آرزو دارند تا چنین و یا چنان باشند! امّا در بیشترینۀ موارد، آرزویشان ـ هنوز ـ به آرمان بدل نشده است! و فرق «آرزو از آرمان» در اینست که: معمولاً «آرزوها قدرت پویا و فعال سازی انسان را نداشته و انسان عملاً در جهت تحقق آرزوهایش راه نیفتاده و از وقت و تلاش و راحتی و… واقعاً و عملاً «هزینه و سرمایه گذاری» نمی کند و یا بسیار کم و اندک به آن می پردازد؛ لذا، از راحتی، خواب، خودش، عمر و… مایه نمی گذارد! آرزو و ذوقِ معمولی دارد، منتها چون عملاً و واقعاً چیزی هزینه نمی کند، در جهان واقع هم به چیزی دست پیدا نمی کند!
امّا در آرمانداری، قضیه به خلاف می باشد؛ چراکه شخص آرماندار، عملاً و آگاهانه تلاش می کند تا همۀ انرژیها، همۀ توانمندیها و استعدادهایش را در راه تحقق آرمانی که دارد مصرف نماید؛ رار ده! و از پیروزمندترین کسانی که از تو درخواست کرده اند!

۰دیدگاه فرستاده شده است.
شما هم دیدگاه خود را بنویسید