دسته‌ها
آرمان‌های فاطمی (س)

آرمانی بی‌بدیل

 اَللّٰهُمَّ افْتَحْ لَنٰاخزائِنِ رَحْمَتِکَ؛ وَ هَبْ لَنَا اللّٰهُمَّ رَحْمَهً لٰا تُعَذِّبْنٰا بَعْدَهٰا فِی الدُّنْیٰا وَ الْاٰخِرَةِ.

    لازم است تا متذکر شوم که «دعا» یعنی «درخواست کردن، خواندن، طلب کردن و چیزی یا امری را از کسی و جائی تمنا نمودن» و در تحلیل دقیق و نهائی خودش، «زبان آرمانِ» انسان می باشد.
هر انسانی در طول زندگانی خود مقصدی، آرزوئی، هدفی و در یک کلام «آرمانی» دارد که در هر دوره ای، این هدف را، از کسی یا جائی طلبیده و در جهت تحقق آن تلاش می ورزد!
به این معنا که: یا خودِ آن مقصد و آرمان را جویا شده و می خواهد و می طلبد؛ و یا آنچه را جسته و می طلبد، ابزار، روشها، مواضع و…ئی می باشند که در تحقق آن آرمان می توانند نقش داشته و فرد را یاری رسانند.
گاهی انسان از پدر، مادر، همسر و… خود چیزی درخواست می دارد؛ گاهی از طبیعت برون می طلبد؛ گاهی از اقوام و خویشان و بزرگان چیزی و یا امری را مطالبه میدارد! و زمانی از دولتها و قدرت ها! به همان نحو که گاهی هم از آفریدگار خود!
به هر حال، این طلب و درخواست، مؤید و نمایش دهندۀ اینست که فردِ درخواست کننده، یک آرزو، یک مقصد و یک آرمانی داشته و می خواهد به آن دستیافته و از طریق مجهز شدن، مالک شدن و رسیدن به آن «خودی» بنمایاند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *