سخن مدیر:

باء ـ حق جویی:

بدون دیدگاه

  دومین مرحلۀ گرایش انسان به علم مرحله یی ست که انسان از درک تداوم هستیی خویش در رابطۀ با هستیی پدیده ها تا حدی دل آسوده است و می تواند اطمینان داشته باشد که مقداری از دانستنیهایش، تضمینِ تداوم هستی وی را در رابطۀ با هستی می توانند بکنند؛ و نیز در خویش نوعی احساس نیاز به شناخت آنچه نمی داند را می نماید.

     در این مرحله چند موضوع روشن است و چند تای دیگر ناروشن، چه هنوز او نمی تواند رمز این پویش و پالش را از نظر انگیزه و گاه هدف، تبیین و تفسیر نماید.
او می فهمد که می خواهد بداند، اما نمی فهمد انگیزۀ این احساسِ نیاز و گاه ضرورتِ به فهم چیست؟! و یا نمی فهمد برای چه می خواهد بفهمد؟!

    به هر حال این مرحله خیلی نسبت به مرحلۀ اولی متکامل تر و با شوق تر و تا حدی آگاهانه تر است و رابطۀ انسان در این حرکت، رابطۀ حقیقت جوئی ست که در فرایند خویش مسئله ئی به نام «سود» یا «مفید» یت در جهتِ تداوم حیاتی را به عنوان ضرورتی بدون انفکاک، همراه ندارد.
در این مرحله «دانستن» هدف است و چون شخص به آن رسید موضوع منتفی می شود و خاطر راضی و مشبوع.

۰دیدگاه فرستاده شده است.
شما هم دیدگاه خود را بنویسید
نوشته‌های ویژه
اخبار ویژه

با عضویت در خبرنامه، تازه‌ترین مطالب سایت را در ایمیل‌تان دریافت کنید.
برای عضویت نشانی ایمیل خود را وارد کرده و بر روی دکمه عضویت کلیک نمایید.