سخن مدیر:

بالیدن از سرافرازی

دسته‌بندی:
بدون دیدگاه

 فاطمۀ زهرا(س)را آرزو و آرمان اینست که چون روز به آخر رسید «موفق و سرافراز» باشد و نه مردود و سرافکنده!
در مدرس آدمیت و امتحان والائی و کرامت نمرۀ عالی آورده باشد و نه دانی!
بر آنست تا مورد تأیید معبود و شیفتگان سرافراز او باشد و نه مورد تردید و…!
اگر فقط همین یک درس، از درسهای نظام آرمانی آن بزرگ بانوی عالم خلقت، بر جانمان نشسته، نورمان بخشیده، ذهنمان را بارور ساخته، بیان ما را جاذبه بخشید، رفتار ما را پالوده نموده و بر زندگانی ما حاکمیت پیدا کند، یک عمر که هیچ، بلکه برای چندین و چند دورۀ حیاتی همۀ ما کافی و بسنده خواهد بود!
اگر واقعاً ماها هم، چون زهرای اطهر(س)آرزو داشته و آرمان ما همین باشد که: صبح وقتی سر از خواب بلند میداریم «از نور رستگاری» برخوردار شده، سربلند بوده، آزاده بوده، محکوم دروغ و ریا و بدبینی و نفرت و یأس و حمال این زمینه های آرامش زدای تشویش آور نبوده و آخرین لحظات روز ما، با موفقیت و سرافرازی، با گرفتن نمرۀ خوب به پایان برسد؛ همین دنیا، به پهنه ئی بدل خواهد شد که بهشت را به رشک وادار خواهد کرد!
وقتی انسان از نظر نگرش و گرایش به رشدی دست پیدا کند که هم خدا و هم مخلوقش به او نمرۀ خوب بدهند!
چراکه او را غیر از خود نیافته اند! حریف خویش و در برابر خویش ندیده اند! رقیب و بهره کشِ از خود نیافته، بلکه یار و مددکار و دلسوز بیابند، واقعاً همین دنیا رنگی دیگر پیدا خواهدکرد!
اگر آرمان این باشد که در پایان روز، نه تنها هیچ رنجشی، دلهره ئی، تشویشی، ناشایسته ئی، یأسی و نفرتی و… ئی ما را دنبال و محکوم و اسیر نکرده، بلکه به نورانیت، طهارت، آرامش معنیدار، اشتیاقی نوازشگر، همتی ملکوتی و جبروتی و… مجهز سازد، دنیا از بهشت کم نمی آورد!
اما متأسفانه، وقتی بنده به خودم و دل خودم و نظام آرمانی خودم مراجعه کرده و از وی می پرسم که: ای من! و ای دل من! آرمانت چه بوده و امیدواری پایان روز به چه و به کسب و تحقق چه چیزی نایل آئی؟! کُدام آرمان والا و ارزشمند و تعیین کنندۀ هویت و صورت واقعی تو محقق و شکوفا و بارور شده باشد؟! و…؟!
متوجه می شوم که تمنائی از جنس آرمانهای فاطمی در او حضور و حاکمیت ندارد تا بخواهد به مقام شکُفته آدمیت نائل آید!
آرزوی تحقق و کسب بسیاری از زمینه ها و امور دیگر را دارد! امّا آنرا نه!
می تواند و می خواهد تا بسیاری از اهداف و آرمانهای دیگر را کسب و چون شب فرا رسد، بسیاری از اشیاء و اموری را که فعلاً ندارد، داشته باشد! امّا این ذوق را ـ که در برابر خداوند و یاران سرافرازش من هم موفق و سرفراز باشم ـ نداشته و در او نمی یابم!
اینکه به کسب مقام آدمیت، به کسب و تحقق صورتِ انسانی نایل آمده؛ در طریق کسب هویت ربانی نمرۀ افتخارآمیز آورد، در او مشاهده نمی کنم!
زهرای مرضیه(س)بر آنست تا پایان روزش با کسب و تحقق طهارت و با رسیدنِ سرافرازانۀ به طهارت همراه باشد! هم طهارت در افکار، هم طهارت در گفتار و هم طهارت در رفتار!
هم طهارتِ در مرحلۀ طبع، تا آنچه می خورد و می پوشد و می گوید و می یابد و می کند و… آلوده و خجلتبار نبوده و حرمت وجودیش را تهدید ندارد!
هم طهارت در مرحلۀ عقل، تا آنچه می اندیشد، آلوده و ذلیل سازنده نبوده و او را با نارسائی های بالیده از شک و غفلت و جهل و بدبینیهای متنوع و توهم های فاسده و خیالات شرم آور باطله و… تهدید و تحقیر و تذلیل و… ندارد!
و هم طهارت در مرحلۀ قلب، تا دلش از آنچه مکاشفات مثالی و ملکوتی را تهدید میدارند پاک و منزه باشد! تا در آن، جز طاهر و جز آنچه تطهیر کننده راه نیابد!

۰دیدگاه فرستاده شده است.
شما هم دیدگاه خود را بنویسید
نوشته‌های ویژه
اخبار ویژه

با عضویت در خبرنامه، تازه‌ترین مطالب سایت را در ایمیل‌تان دریافت کنید.
برای عضویت نشانی ایمیل خود را وارد کرده و بر روی دکمه عضویت کلیک نمایید.