سخن مدیر:

باورهای نوازشگر – هوشدار

دسته‌بندی:
بدون دیدگاه

همسرگرایان در پرتو تلاشهای خردورزانه و بینشورانه، این واقعیت مسلم و انکارناپذیر را دریافته اند که در حوزۀ برخوردهای باهمی، هر برخوردی حکم، جهت و اثر وجودی خود را ـ مستقیماً و بدون کم  و  کاست ـ به عامل بر می گرداند؛ بدین معنا که برخورد عامل از هر جوهر، مایه، اثر و جهتی که برخوردار باشد، همان ها را به خودش پس می دهد.
با این مایۀ از باور و بینش، به این نکته تأکید می دارند که: در این جریان ویژه، به هر دید و دیده یی که به همسر بنگری، در واقع به خود نگریسته ای؛ و هر گونه ئی که با وی رفتار نمائی، در واقع با جان خود و گوهر هویت خود رفتار نموده ای؛ بطور مثال: هرگاه نسبتِ به همسر نگرشی ابزاری داشته و او را وسیلۀ رسیدن به مکنت و قدرت و لذت و… تلقی نمائی، در واقع این نگرش را نسبتِ به خود تحمیل نموده ـ و بدترِ از آن ـ خود را وسیلۀ توسل و تمسکِ به وسیله ساخته ای! چرا که در واقع، این توئی که به واسطۀ فقر وجودی و کمال بی عرضگی دست توسل بدان وسیله دراز کرده و خود را وسیله قرار داده ای! حال، اگر در راستای همین نگرش، با او رفتاری ثروت محورانه، شهوت محورانه و… از خود بروز دهی، این توئی که خود را ذلیل دستِ وسیلۀ ثروت و یا شهوت ساخته ای! و این، مؤید کمال بدبختی، بیمایگی، پستی و بی شرافتی است. لذا این باور علوی که با نور بینش تأیید و تقویت می گردد، باعث شده است تا اینان بگونه ئی به همسر ـ و یا دیگران ـ بنگرند که می خواهند در عالیترین سطح دانش و بینش و مهرورزی به خود بنگرند؛ و به نحوی رفتار نمایند که می خواهند مؤید مهرورزانه ترین، خردورزانه ترین، دلسوزانه ترین و بینش ورزانه ترین رفتار آنان نسبت به خود آنان باشد.

     این نحوۀ از برخورد، به دلیل برخورداری از خاصیت انعکاسی و بازپس نمائی و بازپس دهی خود، باعث خواهد شد تا عامل و رفتارگر، به همان میزانی که از مهر یا کینه، آشنایی و یا بیگانگی، صمیمیت، نیرنگ و… هزینه می کند، خود نیز برخوردار شده و جزای رفتار خود را «نقد» دریافت نماید! و دقیقاً به همین علت می تواند به عنوان عاملی بازدارنده ـ از ناشایسته ها ـ و کشاننده و تقویت کننده ـ به شایسته ها ـ عمل نموده و در موارد مثبت جان یگانگی جوی همسرگرایان محبت پیشه را از نور نوازشگر محبت و زلال عطش زدای یکرنگی و آشنایی و همدلی و همزبانی و یگانگی مالامال ساخته، گلهای خوشبختی را شکوفا و شهد گوارای زندگانی باهمی را در کام جانشان سرازیر نماید.
دریافت مدلل و مکاشفانۀ اصل یاد شده مؤید آنست که انسان در برقراری روابط خود، در واقع و نفس امر، به انتخاب نحوۀ تقرر و تحققِ وجودی خود می پردازد؛ یعنی اگر می خواهد نحوۀ تعیّن و تقرر وجودی او پالوده و نورانی باشد، ایثار، مهربخشیِ مخلصانه، معرفت و نورانیت را انتخاب کرده و به سوی دیگران پرتاب می کند؛

     اگر می خواهد نحوۀ تقرر و تشخص وجودی او بالنده، بخشنده، شکوفاکننده، نوازشگرانه و… باشد، بالندگی، بخشندگی و تربیت و هدایت به سوی نور و نوازش و پاکی را گزیده و بر مبنای همان ها با دیگران برخورد می کند! و اگر می خواهد نحوۀ تقرر وجودی او مؤید شکوفاییِ همه جانبه، مهرورزی بی غرضانه، پاکی و تعالی فراروانه باشد، زمینه های مربوط به همین ها را انتخاب نموده و پخش می نماید! و تنها در همین صورت است که نگرش و باور فوق به عنوان عاملی ربانی و هوشربا، در زندگانی او نقش بازی تواند کرد و لاغیر!

۰دیدگاه فرستاده شده است.
شما هم دیدگاه خود را بنویسید
نوشته‌های ویژه
اخبار ویژه

با عضویت در خبرنامه، تازه‌ترین مطالب سایت را در ایمیل‌تان دریافت کنید.
برای عضویت نشانی ایمیل خود را وارد کرده و بر روی دکمه عضویت کلیک نمایید.