سخن مدیر:

باور های نوازشگر – نگرشی علوی

دسته‌بندی:
بدون دیدگاه

همسرگرایان خردمند، در پرتو کاوشهای دقیق دانشی مردان ارزش باور و انسان شناسان تعالیجوی دقیقه یاب به روشنی دریافته اند که: گوهر هستی و حقیقت وجودشان، از نظر تکوین و خلقت کامل و ارزشمند بوده و ـ همانگونه که قبلاً هم اشاره شد ـ هیچ عیب و نقص ذاتی و خلقی در او وجود ندارد. منتها در روند تکامل حیات ممکن است آلودگیهای پنداری، گفتاری و یا رفتاری دامن این موجود عشق محور را بگیرد؛ از اینرو، در موقع ظهور و بروز این آلودگیها، به روشنی متوجۀ این نکته می باشند که: آنی که از وی آلودگی و بدی سر زده و ظاهر شده است ذاتاً بد نبوده است؛ آنی که از وی نارسائی سر بر نموده است، خود ذاتاً و خلقاً نارسا نمی باشد! و آنی که آئینۀ هوشربای جانش زنگار گرفته و قدرتِ تابانیدن نور محبت را ندارد، گناه از خودِ آئینه نبوده بلکه این آلودگیها ـ به دلایلی ـ بر وی عارض گردیده و اگر همت نموده و تلاش ورزد، به راحتی خواهد توانست نه تنها همۀ آنها را از اقلیم جان و حوزۀ زندگانی خود برون ریزد، که خواهد توانست آنها را به خوبی، رسائی، و زیبائیهای نوازشگر بدل نماید! چرا که اساس خلقت او بر محبت بوده و بازگشت به آن ـ از آنجا که همگام و هم جهت و ملایم فطرت او می باشد ـ برایش آسان و پرجاذبه خواهد بود!

     به هر حال باورهائی از جنس آنچه آمد باعث خواهند شد تا همسرگرای خردورز در مواقع نادری از ایندست، بجای روی بر تابیدن از همسر و پشت نمودنِ به مهرورزی و تن دادنِ به جهنم تنهائی و بیگانگی و ناسازگاری، و بجای تحمل تلخای خفت بار، یأس انگیز و رنجبار، بی مهری و بی مایگی، از بدیهای خود و یا او، از نارسائیهای خود و یا او «و از زنگارها» و آلودگیهای پنداری، گفتاری و رفتاری خود و یا او روی برگردانیده، کمر همت برای حذف و یا تعویض آنها به رسائی ها و زیبائیهای دل انگیز ببندد.

۰دیدگاه فرستاده شده است.
شما هم دیدگاه خود را بنویسید