سخن مدیر:

باور های نوازشگر – نگرشی علوی

دسته‌بندی:
بدون دیدگاه

همسرگرایان خردمند، در پرتو کاوشهای دقیق دانشی مردان ارزش باور و انسان شناسان تعالیجوی دقیقه یاب به روشنی دریافته اند که: گوهر هستی و حقیقت وجودشان، از نظر تکوین و خلقت کامل و ارزشمند بوده و ـ همانگونه که قبلاً هم اشاره شد ـ هیچ عیب و نقص ذاتی و خلقی در او وجود ندارد. منتها در روند تکامل حیات ممکن است آلودگیهای پنداری، گفتاری و یا رفتاری دامن این موجود عشق محور را بگیرد؛ از اینرو، در موقع ظهور و بروز این آلودگیها، به روشنی متوجۀ این نکته می باشند که: آنی که از وی آلودگی و بدی سر زده و ظاهر شده است ذاتاً بد نبوده است؛ آنی که از وی نارسائی سر بر نموده است، خود ذاتاً و خلقاً نارسا نمی باشد! و آنی که آئینۀ هوشربای جانش زنگار گرفته و قدرتِ تابانیدن نور محبت را ندارد، گناه از خودِ آئینه نبوده بلکه این آلودگیها ـ به دلایلی ـ بر وی عارض گردیده و اگر همت نموده و تلاش ورزد، به راحتی خواهد توانست نه تنها همۀ آنها را از اقلیم جان و حوزۀ زندگانی خود برون ریزد، که خواهد توانست آنها را به خوبی، رسائی، و زیبائیهای نوازشگر بدل نماید! چرا که اساس خلقت او بر محبت بوده و بازگشت به آن ـ از آنجا که همگام و هم جهت و ملایم فطرت او می باشد ـ برایش آسان و پرجاذبه خواهد بود!

     به هر حال باورهائی از جنس آنچه آمد باعث خواهند شد تا همسرگرای خردورز در مواقع نادری از ایندست، بجای روی بر تابیدن از همسر و پشت نمودنِ به مهرورزی و تن دادنِ به جهنم تنهائی و بیگانگی و ناسازگاری، و بجای تحمل تلخای خفت بار، یأس انگیز و رنجبار، بی مهری و بی مایگی، از بدیهای خود و یا او، از نارسائیهای خود و یا او «و از زنگارها» و آلودگیهای پنداری، گفتاری و رفتاری خود و یا او روی برگردانیده، کمر همت برای حذف و یا تعویض آنها به رسائی ها و زیبائیهای دل انگیز ببندد.

۰دیدگاه فرستاده شده است.
شما هم دیدگاه خود را بنویسید
نوشته‌های ویژه
اخبار ویژه

با عضویت در خبرنامه، تازه‌ترین مطالب سایت را در ایمیل‌تان دریافت کنید.
برای عضویت نشانی ایمیل خود را وارد کرده و بر روی دکمه عضویت کلیک نمایید.