دسته‌ها
دریچه ای بر تمدن معنیدار

بی ارج سازی خود

   « لاندمان » در کتاب « انسان شناسی فلسفی » آورده است که:
« انسانی که تا به حال خود را مسلط بر طبیعت و خویشتن می دانست، بایست با تمام وجود چون سایر موجودات در اعماق سیر جبری تکامل ماده غرق شود. او نه اختیار داشت و نه حق انتخاب. … اصالت ماده و سیر قوانین طبیعی، ایمان را که انسانهای پیشین بر آن تکیه می کردند و قدرت می یافتند در هم ریخت و آنها را در ویرانۀ تئوری و تکامل بی هدف و نامعلوم رها کرد. قدرت عمل و تعیین خود از انسان گرفته شد و او را مجبور به تصدیق برابری اهمیت خویش با سایر موجودات جاندار کرد. بشر بجای اینکه طبیعت را موضوع عمل خویش بداند و آنرا به میل خود تغییر دهد، مطیع ارادۀ آن شده کسوت بندگی مطلق را بر خود پوشاند. او به کسوت حیوانات، گیاهان و سنگهای بیابان « آراسته » شد. » ([1])



[1] ـ به نقل از سرمایة تاراج رفته، ص 133 و 134

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *