دسته‌ها
موقعیت خوشنویسی از دیدگاه اسلام (عطار آئینه‌دار هنر قدسی)

رازهایی بالنده – نهم ـ تبلور فردیتِ ابداعی

 در شرایطی که چشمۀ جوشان فیض فیّاض علی الاطلاق به طور مستمر جاری بوده، اوعیۀ فقیران و مشتاقان درگاهش در مسیر جریان آن قرار داشته، هیچ منعی جز از جانب نفس اماره بر ساحتِ تلطف بار و فیاضیش اعمال نشده و راهیان و مدعیان کوی محبتش بیرون از شمار بوده و هرکدام ذوق آن دارند تا مظهر کمال خلاقیت و ابداع او قرار گیرند، حقاً و واقعاً و انصافاً که رسیدن به فردیت نه تنها در اقلیم خلاقیت و ابداع، که در هر بعدی از ابعادِ وجودی و هر ساحتی از ساحات حیاتِ واقعاً انسانی کاری مشکل و تحسین انگیز می باشد؛ به ویژه اگر آن ساحت محل تلاقیِ «عقل و عشق»، «جلال و جمال»، «ظاهر و باطن»، «عمل و اندیشه» و «آرمان و پیام» باشد!

و این (= رسیدن به فردیت، همانگونه که در سوگ روزِ آن بزرگ نیز عنوان کردم) فیضی بوده است که خداوند فیاض هدیۀ آخوند ما ساخته و او را مظهر و آئینۀ خلاقیت خود قرار داده است؛ زیرا که در این ساحت و در همین موردِ ویژه (= آفرینش آئینه های عروج) کسی را هرگز یارای همسری و همطرازیِ با وی نتواند بود. یقیناً آنیکه ناشیانه بدین گفته شک ورزد، حتماً و یقیناً «تجربه و ارائه»، گواهی روشن و مستغنی از برهان خواهد بود!

آئینه های عروج واقعاً نمایش دهندۀ قدرت و نیروی خلاقه ایست که پیام فردیتِ او را جلوه ای دیداری بخشیده و تا از آنها خبر و اثری باقی باشد، این پیام نیز در هنرستان خوشنویسی طنین افکن خواهد بود.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *