سخن مدیر:

توحید مداری و…

دسته‌بندی:
بدون دیدگاه

اَللّٰهُمَّ اجْعَلْ غَفْلَهَ النّٰاسِ لَنٰا ذِکْراً! وَاجْعَلْ ذِکْرَهُمْ لَنٰا شُکْراً! وَاجْعَلْ صٰالِحَ مٰا نَقُولُ بِاَلْسِنَتِنٰا نِیَّهً فی قُلُوبنٰا!

…، اَللّٰهُمَّ صَلِّ عَلیٰ مُحَمَّدٍ وَ اٰلِ مُحَمَّدٍ وَ وَفِّقْنٰا لِصٰالِحِ الْاَعْمٰالِ وَ الصَّوٰابِ مِنَ الْفِعٰالِ!

مباحثی که در این بخش، پیرامون گوشه ای از نظام آرمانیِ حضرت زهرا(س) مطرح داشته مورد تحلیل قرار خواهیم داد، بحثی است که ظاهرش به نظامِ روابطِ اجتماعی بر می گردد! ولی واقع امر اینست که در «نظام توحیدی» ما جز امری توحیدی و یگانه نداریم.
از زیبائیهای نظام توحیدی اینست که: کار اجتماعی ـ از منظر غایت نگری و آرمانمندی ـ کار فردی بوده و کار فردی، کار اجتماعی! و تلاش برای تحقق هدفها و آرمانهائی ـ آنهم در حوزه و زمینه های فردی و شخصی ـ تلاش در زمینه های اجتماعی حساب می شود؛ و بالعکس! چرا که این هر دو بر می گردند به زیرساختِ دیگری که: تلاش برای حق و در واقع «تعبد» باشد و بس.
برای اینکه موضوع را در پرتو آموزه های خودِ حضرت زهرا(س) تبیین کرده باشم، نخست ترجمۀ آزادی از نیایش زهرای اطهر(س) را خدمت شما هدیه میدارم!
پروردگارا! وقتی مردم مرا فراموش کرده و از من غافل می باشند، تو آنها را به یاد من داشته باش تا من هرگز آنها را فراموش نکرده باشم!
و وقتی آنها مرا به یاد دارند، مرا بر آن دار تا از آنها تشکر نمایم! و…
بارالها! بهترین، ثمربخش ترین و کمالزای ترین گفته ای که بر زبانم جاری شده و گفتارم را شکل می دهد، همان را آرمان قلبی ام قرار ده!
پروردگارا! بر پیامبر و آل او درود فرست! و ما را به بهترین کنشها توفیق عنایت فرما! اعمال و کنشهائی که از نظر نتیجه عالیترین ثمرات را داشته و از نظر منطق وجودی، درسترینِ کنشها بوده و از نظر منطق عملی، هیچ خدشه ای در آنها دیده نشود!

اَللّٰهُمَّ اجْعَلْ غَفْلَهَ النّٰاسِ لَنٰا ذِکْراً! وَاجْعَلْ ذِکْرَهُمْ لَنٰا شُکْراً! وَاجْعَلْ صٰالِحَ مٰا نَقُولُ بِاَلْسِنَتِنٰا نِیَّهً فی قُلُوبنٰا!

…، اَللّٰهُمَّ صَلِّ عَلیٰ مُحَمَّدٍ وَ اٰلِ مُحَمَّدٍ وَ وَفِّقْنٰا لِصٰالِحِ الْاَعْمٰالِ وَ الصَّوٰابِ مِنَ الْفِعٰالِ!

مباحثی که در این بخش، پیرامون گوشه ای از نظام آرمانیِ حضرت زهرا(س) مطرح داشته مورد تحلیل قرار خواهیم داد، بحثی است که ظاهرش به نظامِ روابطِ اجتماعی بر می گردد! ولی واقع امر اینست که در «نظام توحیدی» ما جز امری توحیدی و یگانه نداریم.
از زیبائیهای نظام توحیدی اینست که: کار اجتماعی ـ از منظر غایت نگری و آرمانمندی ـ کار فردی بوده و کار فردی، کار اجتماعی! و تلاش برای تحقق هدفها و آرمانهائی ـ آنهم در حوزه و زمینه های فردی و شخصی ـ تلاش در زمینه های اجتماعی حساب می شود؛ و بالعکس! چرا که این هر دو بر می گردند به زیرساختِ دیگری که: تلاش برای حق و در واقع «تعبد» باشد و بس.
برای اینکه موضوع را در پرتو آموزه های خودِ حضرت زهرا(س) تبیین کرده باشم، نخست ترجمۀ آزادی از نیایش زهرای اطهر(س) را خدمت شما هدیه میدارم!
پروردگارا! وقتی مردم مرا فراموش کرده و از من غافل می باشند، تو آنها را به یاد من داشته باش تا من هرگز آنها را فراموش نکرده باشم!
و وقتی آنها مرا به یاد دارند، مرا بر آن دار تا از آنها تشکر نمایم! و…
بارالها! بهترین، ثمربخش ترین و کمالزای ترین گفته ای که بر زبانم جاری شده و گفتارم را شکل می دهد، همان را آرمان قلبی ام قرار ده!
پروردگارا! بر پیامبر و آل او درود فرست! و ما را به بهترین کنشها توفیق عنایت فرما! اعمال و کنشهائی که از نظر نتیجه عالیترین ثمرات را داشته و از نظر منطق وجودی، درسترینِ کنشها بوده و از نظر منطق عملی، هیچ خدشه ای در آنها دیده نشود!

۰دیدگاه فرستاده شده است.
شما هم دیدگاه خود را بنویسید
نوشته‌های ویژه
اخبار ویژه

با عضویت در خبرنامه، تازه‌ترین مطالب سایت را در ایمیل‌تان دریافت کنید.
برای عضویت نشانی ایمیل خود را وارد کرده و بر روی دکمه عضویت کلیک نمایید.