سخن مدیر:

حق اعراض

بدون دیدگاه

 دقیقاً به همان قوت و میزانیکه «انسان حق» دارد تا مثلاً از جهت مالی توانمند بوده، هیچ نیازی نداشته و از مزایای مثلاً خانۀ خوبی بردار باشد؛ زیرا، بنابر نگرشی کاملاً ویژه، اصلاً حق مؤمن اینست که بهترین خانه ئی که ممکن است در روی زمین ساخته شده باشد، از مؤمن باشد! چرا؟!
زیرا: همانطوریکه مؤمن، بهترین موجود را در خانۀ دلش سکنی داده است؛ و بر مبنای همین نگرش، همانطور که دلی دارد، از بهترین دلهای خلق شدۀ در هستی، برای «صاحبِ دل» هم باید بهترین خانه های روی زمین را داشته باشد! و با اینکه این حق اوست، این «حق را» هم دارد تا «دنبال حق خودش» نرود!
حال، اگر پرسیده شود که: با آنکه حق او است که داشته باشد، چرا نمی رود؟! خودش می گوید: به جای اینکه توجه و نیروها و استعدادهای خودم را مثلاً صرف داشتن خانه و باغ و… خوبی دارم، صرف «پروردنِ خودی بهتر، منی برتر و هویتی عزیزتر، شریف تر و خدائی تر میدارم! آیا: این حق را ندارم، تا از خاک اعراض نموده و به افلاک پردازم!؟
درست که «حق انسان مؤمن و یا مخلص» می باشد که اگر خواست نیروهایش را صرف مثلاً خانه و مرکب و باغ و… خوبِ خوب نماید، ولی اینها را باید بداند:
به میزان و مقداری که توجه، عمر و نیروهایش در زمینه های یاد شده مصرف شده و برای نگهداری آنها هزینه می شود، از رسیدن و بهره ور شدن به زمینه ها، ارزشها و هدفهای برتر و ارجمندتر ـ و به ویژه از توجه به معبود و محبت و انس او ـ منعزل می شود!
حضرت امیر و فاطمۀ زهرا«س»هم می توانستند از زمینه های یاد شده بهره مند گردند! ولی متیقن بودند: به میزانی که وقتشان و قوایشان را صرف تهیه و حفاظت آنها دارند، هم از خدا میمانند و هم از ارزشهای خدائی!
لذا، با عمل و موضعگیریهای خودشان اعلان فرمودند که: اولاً نیروهای خود ما را در جهت غیر خداوند مصرف نمی کنیم؛ و ثانیاً، نیروهای خویش را صرف بدست آوردن و نگهداری چیزهائی نمیداریم که ارزش و رتبۀ وجودی آنها، از ارزش و رتبۀ وجودی خود ما کمتر باشد!
اینکه پیروان واقعیِ اینان، دنبال چیزهای یاد شده نبوده ـ و آگاهانه هم نمی باشند ـ بدان دلیل است که میدانند: واقعاً حیفِ حیف این نیرو، و حیف یک لحظۀ از عمر و سرمایه های وجودی آنان است تا در زمینه های مادونِ رتبۀ وجودی آنان هزینه و مصرف شوند!
بر مبنای باور و بینشی از همین دست می باشد که متوجه می شویم: فاطمۀ زهرا(س) برای ما تعلیم می دهد تا از خداوند چه خواسته و آرمانهای خویش را «چه» قرار دهیم! اَللّٰهُمَّ اِنّی اَسْأَلُکَ قُوَّهً فِی عِبٰادَتِکَ! دقیقاً به همان قوت و میزانیکه «انسان حق» دارد تا مثلاً از جهت مالی توانمند بوده، هیچ نیازی نداشته و از مزایای مثلاً خانۀ خوبی بردار باشد؛ زیرا، بنابر نگرشی کاملاً ویژه، اصلاً حق مؤمن اینست که بهترین خانه ئی که ممکن است در روی زمین ساخته شده باشد، از مؤمن باشد! چرا؟!
زیرا: همانطوریکه مؤمن، بهترین موجود را در خانۀ دلش سکنی داده است؛ و بر مبنای همین نگرش، همانطور که دلی دارد، از بهترین دلهای خلق شدۀ در هستی، برای «صاحبِ دل» هم باید بهترین خانه های روی زمین را داشته باشد! و با اینکه این حق اوست، این «حق را» هم دارد تا «دنبال حق خودش» نرود!
حال، اگر پرسیده شود که: با آنکه حق او است که داشته باشد، چرا نمی رود؟! خودش می گوید: به جای اینکه توجه و نیروها و استعدادهای خودم را مثلاً صرف داشتن خانه و باغ و… خوبی دارم، صرف «پروردنِ خودی بهتر، منی برتر و هویتی عزیزتر، شریف تر و خدائی تر میدارم! آیا: این حق را ندارم، تا از خاک اعراض نموده و به افلاک پردازم!؟
درست که «حق انسان مؤمن و یا مخلص» می باشد که اگر خواست نیروهایش را صرف مثلاً خانه و مرکب و باغ و… خوبِ خوب نماید، ولی اینها را باید بداند:
به میزان و مقداری که توجه، عمر و نیروهایش در زمینه های یاد شده مصرف شده و برای نگهداری آنها هزینه می شود، از رسیدن و بهره ور شدن به زمینه ها، ارزشها و هدفهای برتر و ارجمندتر ـ و به ویژه از توجه به معبود و محبت و انس او ـ منعزل می شود!
حضرت امیر و فاطمۀ زهرا«س»هم می توانستند از زمینه های یاد شده بهره مند گردند! ولی متیقن بودند: به میزانی که وقتشان و قوایشان را صرف تهیه و حفاظت آنها دارند، هم از خدا میمانند و هم از ارزشهای خدائی!
لذا، با عمل و موضعگیریهای خودشان اعلان فرمودند که: اولاً نیروهای خود ما را در جهت غیر خداوند مصرف نمی کنیم؛ و ثانیاً، نیروهای خویش را صرف بدست آوردن و نگهداری چیزهائی نمیداریم که ارزش و رتبۀ وجودی آنها، از ارزش و رتبۀ وجودی خود ما کمتر باشد!
اینکه پیروان واقعیِ اینان، دنبال چیزهای یاد شده نبوده ـ و آگاهانه هم نمی باشند ـ بدان دلیل است که میدانند: واقعاً حیفِ حیف این نیرو، و حیف یک لحظۀ از عمر و سرمایه های وجودی آنان است تا در زمینه های مادونِ رتبۀ وجودی آنان هزینه و مصرف شوند!
بر مبنای باور و بینشی از همین دست می باشد که متوجه می شویم: فاطمۀ زهرا(س) برای ما تعلیم می دهد تا از خداوند چه خواسته و آرمانهای خویش را «چه» قرار دهیم! اَللّٰهُمَّ اِنّی اَسْأَلُکَ قُوَّهً فِی عِبٰادَتِکَ!

۰دیدگاه فرستاده شده است.
شما هم دیدگاه خود را بنویسید
نوشته‌های ویژه
اخبار ویژه

با عضویت در خبرنامه، تازه‌ترین مطالب سایت را در ایمیل‌تان دریافت کنید.
برای عضویت نشانی ایمیل خود را وارد کرده و بر روی دکمه عضویت کلیک نمایید.