سخن مدیر:
بدون دیدگاه

 آنچه آمد، مؤید این نکتۀ تردیدنابردار می باشد که: آرمان زهرای اطهر(س)درست در جهت عکس این منش و سیرت قرار دارد! چرا که زهرا(س) از خداوند مقام و سیرتی را تمنا دارد که وقتی مردم به یاد و فکر او نبوده و از او غافل می باشند، او متوجه کلیۀ امور حیاتی بوده و مثلاً : به آنها توجه و رسیدگی نموده، کسرها، کمبودها و نارسائیهای آنها را برطرف و آنانرا به آرامشی قدسی و ملکوتی برساند! آرامشی که اگر از ناحیۀ زهرا و زهرائیان، نصیب کسی گردد، فرشتگان بدان کس رشک می برند و فخر می کنند!
آرامشی که اگر نصیب انسانی توحیدمحور شد، او نیز می خواهد تا: وقتی مردم از او غافل اند، او به فکر احترام نهادن، عزتمند ساختن، با کرامت نمودن، غنا بخشیدن، بی نیاز ساختن، آزاد نمودن و در یک کلام: خدایگونه ساختنِ دیگران باشد! تا هم نزد خود و وجدان خود، هم نزد خلق و خدا و فرشتگان سربلند و سرافراز باشند!
من، وقتی هیچکسی حضور ندارد، بطور واقع بینانه و واقع یابانه به خودم مراجعه کرده و به خود خطاب می کنم که: ای من! آیا تو از «خودت» راضی بوده و نزد خودت احساس سربلندی می کنی؟! آیا، از آنچه بر خودت تحمیل داشته ئی پشیمان نمی باشی؟! آیا…؟!
این در حالی است که: آرمانهای حضرت زهرا(س)بر آنند تا انسان را از هر نظر و همۀ جهات به سر بلندی و رضایت رسانیده و از سرافکندگی، تشویش و احساس نا امنی برهانند! تا هم زمانیکه به خودش مراجعه میدارد، هیچگونه احساس شرمندگی ـ در نزد خود ـ نداشته باشد! و هم وقتی که به افکار و برداشت دیگران!
به هر حال، یکی از آرمانهای حضرت زهرا(س)به فکر دیگران بودن؛ به فکر کرامت، وجاهت و احترام دیگران بودن؛ به فکر سربلندی، آزادگی، دانشوری، کمال محوری، بینش محوری، تعبدمحوری و آرامش ملکوتی دیگران بودن؛ و در یک کلام:
نه تنها گدا سیرتی را از آنها دور کردن و تارانیدن و از اسارتهای متنوع، گردن جانشان را رهانیدن و… بلکه، آنها را به موضع و مقام و سیرتِ دهشگری و ایثار و احسانی ملکوتی رسانیدن می باشد! و اینهاست، آنچه این کمینۀ بی مقدار، از این جملۀ آن بزرگوار فهمیده ام: اَللّٰهُمَّ اجْعَلْ غَفْلَهَ النّٰاسِ لَنٰا ذِکْراً!

۰دیدگاه فرستاده شده است.
شما هم دیدگاه خود را بنویسید
نوشته‌های ویژه
اخبار ویژه

با عضویت در خبرنامه، تازه‌ترین مطالب سایت را در ایمیل‌تان دریافت کنید.
برای عضویت نشانی ایمیل خود را وارد کرده و بر روی دکمه عضویت کلیک نمایید.