دسته‌ها
آرمان‌های فاطمی (س)

دهشگری

 آنچه آمد، مؤید این نکتۀ تردیدنابردار می باشد که: آرمان زهرای اطهر(س)درست در جهت عکس این منش و سیرت قرار دارد! چرا که زهرا(س) از خداوند مقام و سیرتی را تمنا دارد که وقتی مردم به یاد و فکر او نبوده و از او غافل می باشند، او متوجه کلیۀ امور حیاتی بوده و مثلاً : به آنها توجه و رسیدگی نموده، کسرها، کمبودها و نارسائیهای آنها را برطرف و آنانرا به آرامشی قدسی و ملکوتی برساند! آرامشی که اگر از ناحیۀ زهرا و زهرائیان، نصیب کسی گردد، فرشتگان بدان کس رشک می برند و فخر می کنند!
آرامشی که اگر نصیب انسانی توحیدمحور شد، او نیز می خواهد تا: وقتی مردم از او غافل اند، او به فکر احترام نهادن، عزتمند ساختن، با کرامت نمودن، غنا بخشیدن، بی نیاز ساختن، آزاد نمودن و در یک کلام: خدایگونه ساختنِ دیگران باشد! تا هم نزد خود و وجدان خود، هم نزد خلق و خدا و فرشتگان سربلند و سرافراز باشند!
من، وقتی هیچکسی حضور ندارد، بطور واقع بینانه و واقع یابانه به خودم مراجعه کرده و به خود خطاب می کنم که: ای من! آیا تو از «خودت» راضی بوده و نزد خودت احساس سربلندی می کنی؟! آیا، از آنچه بر خودت تحمیل داشته ئی پشیمان نمی باشی؟! آیا…؟!
این در حالی است که: آرمانهای حضرت زهرا(س)بر آنند تا انسان را از هر نظر و همۀ جهات به سر بلندی و رضایت رسانیده و از سرافکندگی، تشویش و احساس نا امنی برهانند! تا هم زمانیکه به خودش مراجعه میدارد، هیچگونه احساس شرمندگی ـ در نزد خود ـ نداشته باشد! و هم وقتی که به افکار و برداشت دیگران!
به هر حال، یکی از آرمانهای حضرت زهرا(س)به فکر دیگران بودن؛ به فکر کرامت، وجاهت و احترام دیگران بودن؛ به فکر سربلندی، آزادگی، دانشوری، کمال محوری، بینش محوری، تعبدمحوری و آرامش ملکوتی دیگران بودن؛ و در یک کلام:
نه تنها گدا سیرتی را از آنها دور کردن و تارانیدن و از اسارتهای متنوع، گردن جانشان را رهانیدن و… بلکه، آنها را به موضع و مقام و سیرتِ دهشگری و ایثار و احسانی ملکوتی رسانیدن می باشد! و اینهاست، آنچه این کمینۀ بی مقدار، از این جملۀ آن بزرگوار فهمیده ام: اَللّٰهُمَّ اجْعَلْ غَفْلَةَ النّٰاسِ لَنٰا ذِکْراً!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *