دسته‌ها
دریچه ای بر تمدن معنیدار

دویّم ـ پرورش دهندگی

این ویژگی که با « امید، جرأت و تلاش پیگیر » همراه می باشد، از خصلت ذاتیِ « تعلیم دهندگی و هدایتگری » برخوردار است؛ چرا که نفس پرورش با تعلیم و هدایت ملازمۀ ضروری دارد. منتها آنچه در این رابطۀ ویژه قابل تأمل می باشد آنست که: این تمدن پرورش جوهر استعدادها و ظرفیت های علوی بشر را مورد توجه قرار داده، نخست انسان را با حقیقت بی بدیل و خدائی وی آشنا ساخته و سپس از وی می خواهد تا به پرورش زمینه ها و جنبه هائی همت گمارد که متضمن کمال هویت او می باشد. درست جهت گیری و امری متقابل با جهت گیری نظام فن سالاری غرب که هویت انسان را به خدمت گرفته و فدا می کند تا ابزار را پرورش دهد! هر چند که امروزه دیگر، حتی صحبت از پرورش قدرت، کارآیی و دوام ابزار هم نبوده، بیشتر متوجه سود دهی می باشد.
لازمۀ تحقیق کامل این ویژگی آنست تا: جنبۀ عقلانی و خردورزی انسان ـ در جهت دریافت عقلانی لایه های متعدد هستی و انسان ـ پرورشی دقیق و کامل یابد؛
جنبۀ ایمانی ـ عبادی انسان تا رسیدن به مقام اکمل ایمان ـ که همان مقام احسان به زبان حدیث، و مقام سیرِ محبوبی به زبان اهل معرفت می باشد ـ پرورشِ کامل و دقیق یابد؛
و جنبۀ عاطفی ـ ابتکاری انسان پرورشی شایسته پیدا کرده و افزون بر همۀ اینها و ضرورت توجه و تمسک به زمینه ها، ابزار و روشهای تحقق بخش آنها، باید آفتهای هر کدام از موارد یاد شده، شناسائی گردیده، و مورد وقایۀ دقیق و کامل قرار داده شوند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *