دسته‌ها
آرمان‌های فاطمی (س)

راهِ رسیدن

    وقت بنده به پایان خودش نزدیک می شود؛ اگر فرصتی دیگر پیش آمد، باز هم درین زمینه حرفهائی خواهم گفت و نیز، از اینکه: آیا می شود که به تناسب شرایط و احکام نشئه فعلی، تجربه ئی از نمونه های نعم بهشتی را بدست آوریم یا نه؟!
عجالتاً و بگونه ئی فشرده می گویم: آری.
حتماً شنیده اید که موسی(ع)به خداوند فرمود: رَبِّ! کَیْفَ اَصِلُ اِلَیْکَ؟! قٰالَ: دَعْ نَفْسَکَ وَ تَعٰال.
پروردگارا! چگونه به تو پیوندم؟! فرمود: خودت را وداع (رها و نفی و فراموش) کن و بیا!
به هر حال، اگر خام اندیشی و خام گرائی را وداع نماید؛
اگر محدود اندیشی و محدود گزینی را وداع نماید؛
اگر نیاز نماها و داشتنی هائی که مورد پسند و گرایش خود ستیزان می باشد وداع نماید؛
اگر نیازهای نورانی، فراگیر، ربانی و پایندۀ خود را شناخته و مرتفع سازد؛
اگر ارزش نماهای بلاهتبار، مشغولیت زای و از رشد باز دارنده را وداع نماید؛
اگر به ارزشهای «الهی» تمسک عاشقانه پیدا کند؛
اگر دلسوزی و مهرورزی خود را از زمینه های محدود سازنده پس گرفته و متوجه مواطن و نشئه های لطیف تر و شریف تر و زمینه های مصطفوی و علوی سازد؛
اگر آرمانهای خود را همان آرمانهای حضرت زهرا(س)قرار داده و نیروها و همت خود را متوجه تحقق همانها دارد؛
اگر از خرد و بصیرتی مصطفوی و علوی بهره گرفته و برخوردار گردد؛
اگر واقعاً به «باوری» فاطمی مجهز شود؛ و…
اولاً: از اسارت تفکر تک ساحتی رهائی پیدا کرده و نسبت به امور و زمینه های ربانی و الهی بیدار و حساسیت و عشق بهم می رساند؛
از تنگنای موضعگیریهای تک ساحتی و محدود کنندۀ نظری و عملی و پی آمدهای تحقیر کننده و ذلتبار آن رهائی پیدا می کند؛
و این باعث خواهد شد تا نیروها، همت و غیرت و بصیرتش متوجه موضعگیریهای چند ساحتی ـ فرا ساحتی ـ و فرا کشنده باشد؛
از ضَلتِ جهتگیریهای تک ساحتی، گمراهی آور و زیانبار رهائی پیدا کرده؛ آشنا، پیگیر و بهره مند از جهتگیری نامیرا و پایانه ناپیدا و آثار الوهی آن گردد؛
از سلطۀ روشگزینیهای تک ساحتی آزاد شده و از برکات و روشگزینیهای چند بعدی و خدای محور بهره مند گردد؛
از دام ابزارگزینیهای تک ساحتی رهائی یافته، ابزارگزینیهای ملکوتی، جبروتی و… را وجهۀ همت خود قرار دهد؛ و
ثانیاً: به احساس ضرورتِ هزینه کردنِ نیروهای خویش در جهت حیاتی فرا رونده و الوهی مجهز شده و به: جلوگیری از «هدر رفتن» سرمایه های تعالی بخش خود موفق گردد؛
به احساس ضرورت «مجهز شدن» به «باور نامیرا» و پی گرفتن جهت، موضع و ارزشهای نامیرا و… دست یافته و مجهز و پویا گردد؛
به احساس ضرورتِ مبارزه با آفتهای وجودی و سرمایه های ربانی خود ـ آنهم در همۀ نشئه ها و مواطن ـ عملاً مجهز و پویا گردد؛
به احساس ضرورتِ شناسائی ارزشها، زیبائیها، آثار و برکات کرامتبار تفکر و باور ربانی مجهز شده، توانها و همت خود را صرف تحقق آنها سازد؛
و در یک کلام: اگر به بینش و کنش و باوری «فاطمی» آراسته گردد، شبیه همان حیاتی را فراچنگ تواند آورد، که فاطمۀ زهرا(س) عملاً در آن قرار داشت و دارد!

رَزَقَنَا اللهُ وَ اِیّٰاکُمْ!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *