سخن مدیر:

روشهای دلدهی – راهی نورانی

دسته‌بندی:
بدون دیدگاه

    همسرگرایان خردورز واقع بین، از آنجا که در پرتو تجارب جهانی متوجه شده اند: ممکن است از انسان نارسائی و خلافی به ظهور رسد، بهترین راه برخورد با اینکار را رهیدن از «عمل به مثل» و پیش گرفتن راه اغماض و درگذشتِ آگاهانۀ ارزش محورانه و… دانسته، بخشیدن را به عنوان بهترین روشِ به نمایش نهادنِ سعه صدر، بردباری، دلسوزی و مهرورزی مورد توجه عملی قرار داده اند.

     روشی که می تواند نمایانگر دید باز و شجاعتِ انکارناپذیر آنان در برابر رویدادهای ناگوار و ناملائم، قدرت تحمل سختیها و نارسائیها، حضور امید پهنه مند و گسترده و ژرف نسبت به موقعیت ها و ظرفیت های آینده، آزادی از دام یأسها و ترسها، احساس توانمندی و ناشکن بودن و… باشد. چرا که نفس اینکار، در واقع محک و معیاری است که توسط آن ظرفیت های وجودی ما، در رابطه با بسیاری از حالات، موقعیت ها و امور سنجیده شده و ارزیابی می گردد.

     از سوئی اگر بپذیریم که برخوردمان با دیگران، آیینۀ تمام نمای برخورد ما با خود می باشد، باید این نکته را به روشنی پذیرا باشیم که: بخشیدن و گذشتن از دیگران ـ به دلیل اینکه نارسائی هایشان را عوارضی قشری بر گوهر ربانی وجود آنان تلقی نموده و جان قدسی آن ها را مبرای از این کدورات می یابیم ـ در واقع به نمایش نهادن خوشبینی و دقت نظر خودمان، نسبت به جنبه های والای شخصیت خود ما خواهد بود.
اینان را باور بر اینست که در این رابطۀ معین و بر مبنای این روش نورانی، هم توانِ فرا رفتن و گذشتن از حق خویش را بالا می برند! هم از دام، «معاملۀ به مثل» با نیمه دیگر وجود خویش رهایی می یابند؛ هم نگرش و گرایش خود را از نزدیک شدن، دمساز شدن و هم جهت شدن با زمینه های تحقیرکننده نجات می دهند! هم جهت زندگانی را از جدائی به وصال تغییر می دهند! هم از تخریب و تحقیر دیگران روی بر می تابند! هم نارسائیها را با رسائی پاسخ می دهند! هم نفرت و بیگانگی را به آشنائی و محبت بدل می دارند! اینان با رویکردنِ به بخشش، در واقع، از فرصت و موقعیتی برخوردار می شوند که می تواند همۀ نیروهای انسان را برای مجهز شدن به نیکی و مهرورزی آماده کند!

     اینکار باعث خواهد شد تا انسانِ رهیده از نفرت ها، کینه ها، انزجارها و زخم هائی که در گذشته دیده و خورده است، خود را در برابر موقعیتی جدید و مبرا از آن آفتها و نارسائیها احساس نموده، متناسب با جلوه ئی نورانی، از روحی آزاد و پرنشاط با زندگان و زندگانی برخورد نماید!

     و این مؤیّد آنست که: ما در لحظۀ عفو و گذشت، هم شخصیت و روح خود را در موقعیتی کاملاً نوین و نورانی قرار می دهیم؛ هم با شخصیت و هویت دیگران بر مبنای نگرشی عاری از ترس و غضب و کینه و… برخورد می نمائیم و هم هویت آنها را براساس موقعیتی پذیرا می شویم که گوئی هیچ عیب و آفتی نداشته است!

     و این، سازنده ترین و مهرورزانه ترین روشی خواهد بود که می تواند مسیر دشمنی را به محبت و جهت بیگانگی و جدائی را به دوستی، وصال و مودتِ دائمی بدل نماید!

۰دیدگاه فرستاده شده است.
شما هم دیدگاه خود را بنویسید
نوشته‌های ویژه
اخبار ویژه

با عضویت در خبرنامه، تازه‌ترین مطالب سایت را در ایمیل‌تان دریافت کنید.
برای عضویت نشانی ایمیل خود را وارد کرده و بر روی دکمه عضویت کلیک نمایید.