دسته‌ها
آرمان‌های فاطمی (س)

زشتی ستیزی

به هر حال، فاطمۀ زهرا(س)، هم هدایتِ فراگیر و همه جانبه را از بارگاه خداوند سراغ گرفته، جستجو کرده و تمنا دارد؛ هم وقایۀ امور فردی و جمعی خود و اهل عالم را!
آرمان والای دیگر حضرت فاطمه(س)«عفاف» (پارسائی، زشتی گریزی و زشتی ستیزی) بوده و آنرا نیز، از خداوند و بارگاه طهارت افزای او می طلبد و سراغ می گیرد!
باید توجه نمائیم که عفاف، دارای جنبه و بعد ظاهری (رفتاری ـ کنشی) می باشد و جنبه و بعد باطنی (عقلانی ـ معرفتی) و عرفانی!
عفافِ اخلاقی آنست که فرد، خود را، از آنچه دین و انسان دین مدار، آنرا «زشتی و فحشاء» معرفی داشته است، دور داشته و از آلوده شدن محافظت نماید! و عفاف عقلانی ـ عرفانی آنست که انسان پاکیزه جوی قلب، باطن و هویت ربانی خود را، از هر آنچه زشت و ناشایسته می باشد، پاکیزه ساخته و مثلاً بکوشد تا از هوس و بیشخواهی و ریا و… دوری جسته، زمینه های تحقیر کننده و اسارتبار، عفاف باطنی را وی مورد هجوم قرار نداده و طهارت و طراوت و جاذبۀ آنرا تهدید ندارند!
تلاش ورزد تا در موضعی قرار نگیرد که مجبور گردد دست توسل به زمینه های عفاف براندازی چون دروغ و ریا و… دراز کرده و از این طریق عفاف باطنی و ظاهری خود را ابطال نماید!

و یک کلام: تلاش ورزد تا عقل و قلب و…اش دچار وابستگی و اسارت به زمینه های عفاف زدای نشده و طهارت باطنی وی از میان نرود! چرا که انسان عفیف، از ذلت برائت می جوید؛ از هوسبارگی کنار می گیرد؛ با فحشاء ـ از هر جنسی که باشد ـ  مبارزه می کند؛ و در کُلّ، از هر آنچه عفافِ ظاهری و باطنی او را تهدید نماید ـ به هر نحو لازم ـ دوری می جوید تا عفافش را شاداب، نورانی و سر بلند به تماشا گذارد!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *