سخن مدیر:

زشتی ستیزی

بدون دیدگاه

به هر حال، فاطمۀ زهرا(س)، هم هدایتِ فراگیر و همه جانبه را از بارگاه خداوند سراغ گرفته، جستجو کرده و تمنا دارد؛ هم وقایۀ امور فردی و جمعی خود و اهل عالم را!
آرمان والای دیگر حضرت فاطمه(س)«عفاف» (پارسائی، زشتی گریزی و زشتی ستیزی) بوده و آنرا نیز، از خداوند و بارگاه طهارت افزای او می طلبد و سراغ می گیرد!
باید توجه نمائیم که عفاف، دارای جنبه و بعد ظاهری (رفتاری ـ کنشی) می باشد و جنبه و بعد باطنی (عقلانی ـ معرفتی) و عرفانی!
عفافِ اخلاقی آنست که فرد، خود را، از آنچه دین و انسان دین مدار، آنرا «زشتی و فحشاء» معرفی داشته است، دور داشته و از آلوده شدن محافظت نماید! و عفاف عقلانی ـ عرفانی آنست که انسان پاکیزه جوی قلب، باطن و هویت ربانی خود را، از هر آنچه زشت و ناشایسته می باشد، پاکیزه ساخته و مثلاً بکوشد تا از هوس و بیشخواهی و ریا و… دوری جسته، زمینه های تحقیر کننده و اسارتبار، عفاف باطنی را وی مورد هجوم قرار نداده و طهارت و طراوت و جاذبۀ آنرا تهدید ندارند!
تلاش ورزد تا در موضعی قرار نگیرد که مجبور گردد دست توسل به زمینه های عفاف براندازی چون دروغ و ریا و… دراز کرده و از این طریق عفاف باطنی و ظاهری خود را ابطال نماید!

و یک کلام: تلاش ورزد تا عقل و قلب و…اش دچار وابستگی و اسارت به زمینه های عفاف زدای نشده و طهارت باطنی وی از میان نرود! چرا که انسان عفیف، از ذلت برائت می جوید؛ از هوسبارگی کنار می گیرد؛ با فحشاء ـ از هر جنسی که باشد ـ  مبارزه می کند؛ و در کُلّ، از هر آنچه عفافِ ظاهری و باطنی او را تهدید نماید ـ به هر نحو لازم ـ دوری می جوید تا عفافش را شاداب، نورانی و سر بلند به تماشا گذارد!

۰دیدگاه فرستاده شده است.
شما هم دیدگاه خود را بنویسید
نوشته‌های ویژه
اخبار ویژه

با عضویت در خبرنامه، تازه‌ترین مطالب سایت را در ایمیل‌تان دریافت کنید.
برای عضویت نشانی ایمیل خود را وارد کرده و بر روی دکمه عضویت کلیک نمایید.