دسته‌ها
آرمان های امام علی (ع)

132- زندگی را می‌دهد، مرگ می‌خرد و بعد به تماشای مرگ خوشحال است و لذت می‌برد

132- زندگی را می‌دهد، مرگ می‌خرد و بعد به تماشای مرگ خوشحال است و لذت می‌برد

    آقا کجا می‌روی؟ چه کاره‌ائی؟ استاد دانشگاه! برای چه؟… این‌همه، شب، روز، درس می‌خوانی، بیدار خوابی بکشی، که چه بشود؟ می‌خواهی خودِ حیات و ذاتِ علم و شخصِ دانش را تبارز بدهی؟ یا نه از طریق دانش و از طریق آن شب بیداری‌ها و رنج‌ها و ناراحتی کشیدن‌ها، مبلمان خانه‌ات بهتر باشد، ماشین‌ات دو مدل جلوتر باشد…خودت چه؟ حیاتت کجا شد؟ هیچی دیگر صرف کردیم…حیات را فروختیم…پول گرفتیم تا خرط و پرت داشته باشیم، عجب! …حیات را می‌دهی، زندگی را می‌دهی، چیزهای مرده و بی‌جان می‌گیری وسطشان می‌نشینی، خوشحال هم هستی! حالا بنده نمی‌دانم پس دیوانه که است؟…این که استاد داشنگاه هست…زندگی را می‌دهد، مرگ می‌خرد و بعد به تماشای مرگ خوشحال است و لذت می‌برد. از تماشای چیزهای مرده‌یِ بی‌جان، که به قیمتِ شخصِ زندگی بدست آورده خوشحال هست، به دیگران موت می‌دهد!

(گوشه‎ای از سخنرانی آرمان‎های امام علی علیه السلام، حی – جلسه هشتم)

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *