سخن مدیر:

سرمایه های نویسنده

دسته‌بندی:
بدون دیدگاه

تجربه های فراوان فرزند آدمی در زمینه های مختلف مؤید این حقیقت اند که هیچ کاری در پهنۀ خاک و میادین افلاک بدون داشتن مایه و گذاشتن سرمایه نه ممکن است و نه ثمر بخش! زیرا که سنت پا برجای حق بر این اصل تکیه داده است که: تا ندهی، نگیری؛ و تا نکاری، ندروی. و این از مسلمات است؛ منتها در هر زمینه و موطنی، مایه و سرمایه متناسب با ماهیت و هویت همان زمینه و موطن بوده، گاهی مایه و سرمایه از جنس چیزهای مادی و منقول است و زمانی از جنس اموری معنوی و معقول، ارزشی، عاطفی و شهودی و غیره.
در عالم فکر، باور، عاطفه، ارزش و شهود نیز، همان قانون بر روال فراگیر و همیشگی خود حاکم است. یعنی تا نویسنده و تحلیل گر، از مایه هایی درخور و سرمایه گذاریهای شایسته و دقیق و… برخوردار نباشد، هرگز در امر برداشت و ارائه ی تحلیلِ مثمر، راهگشا، ارزشمند و کمالبار مؤفق نتواند بود.
آنچه در این رابطۀ ویژه قابل ذکر می باشد اینست که : ما به واسطۀ وسعت و ژرفای دامنۀ این بحث، التزام به اجمال و ایجاز و عدم گنجایی این وجیزه، هرگز قادر نخواهیم بود تا پیرامون هر یکِ از موارد مربوطه، بحثی درخور و شرحی شایسته ارائه نمائیم. از اینرو فقط به ذکر فهرستوار موارد عمده بسنده کرده، خوانندۀ پر حوصله را به نوشته های مبسوط و مشرح حوالت می دهیم. و اما مهمترین مایه ها و سرمایه های لازم برای نویسنده ای که می خواهد خود و دیگران را از فهم درست و واقعی اشیاء و امور و از پیش بینی و پیشگیری رویدادها برخوردار ساخته و به قرب حق نایل سازد عبارت خواهند بود از:
* داشتنِ شناختی دقیق و قابل اعتماد از جهانِ برون از خود؛ از انسان درکلیۀ ابعاد، مناسبات و روابطِ گوناگونش و از خداوند منان! و این یعنی برخورداری از دانشی عمیق، فراگیر و درخور، تا فکر و قوای فاهمه را به نظم درآورده، برهان را دست آویز ساخته، عاطفه را پالوده و حساس نموده، بینش را پشتیبانی نماید!
* داشتن فکری پویا و شاداب؛ خردی فعال، ژرف نگر و دقیقه یاب؛ عاطفه یی زلال روشن و پرکشش؛ بینشی شفاف، معطر و با ثبات؛ ذوقی پالوده و لطیف و…! و این، میسر نگردد مگر به تحمل تحصیل کامل؛ فراگیر، همه جانبه و تمرین مستمر عقلی، بویژه در زمینۀ علوم پیچیدۀ انسانی؛ زیرا که محقق، بدون داشتن اطلاعات دقیق و برهانمند از مبادی علوم، و فکری جرار و شاداب ـ و حداقل در رابطه با مسئله و موضوع مورد نظر و تحلیلش ـ نبشته ای درخور عرضه نتواند کرد؛
* داشتن ذوق و آمادگی ذهنی ـ برای مطالعه، کاوش، تحقیق، تشکیک، تأسیس، استدلال و… ـ و داشتن شکیبایی، استقامت و صداقت در امرِ تداوم تحقیق و نحوۀ ارائه ی مدلل، پرجاذبه، صمیمانه و منتقدانۀ تحلیل؛
* نگرشی عمیق و حساسیتی قوی، سریع و ژرفیاب؛ تا بتواند مسایل نو، ژرف، مهم، اصیل، محوری، موردنیاز، اثرگذار ـ چه از نظر منفی و چه از نظر مثبت ـ را شناسایی و معرفی دارد!
* داشتن و برخوردار بودن از آزادگی و شهامتی درخور، برای ابراز و بیان حقایق و واقعیت ها ـ اعم از درست و نادرست، ارزشبار و زیانبار، زشت و زیبا و… و حفظ حرمتِ قلم و خرد و باور و…! ـ و همین سرمایه است که وی را از بند ضد ارزشهای بیشماری از قبیل «حرص و جبن و حسد و بخل و هوسبارگی و شهرت طلبی متنوع» رهانیده و به: واقع بینی و ارزش گرایی و صمیمیت و طهارت و فراخوانی به نمودهای متنوع» و ابعاد و مظاهر و مجالی آنها می کشاند.
* آشنایی و تسلط با زبان و امکانات و استعدادهای زبانی؛ زیرا، هر مقوله ای ویژه را می طلبد که هرگاه با زبانی دیگر ارائه شود، از جاذبۀ لازم برخوردار نخواهد بود؛ مثلاً: بعضی مقوله ها با زبان غنایی سازگارتر است تا حماسی و یا علمی؛ و بعضی با زبان برهانی سازگارتر است تا زبان اخلاقی و غنایی و… .
* آشنایی و تسلط با روشی علمی، کارآمد، ثمربخش و پرجاذبه برای تحلیل و پرداخت موضوع مورد نظر و نیاز.
* برخورداری از قدرت ابتکار و ابداع و قوت خلاقیت و آفرینش، بویژه در رابطۀ با شکل ارائه ی کار و زبان ویژه اش.
* برخورداری از طرحی مناسب، هماهنگ، صریح، معنادار، پرجاذبه، راهگشا، روشنگر، و متکی بر زمینه ها، وقایع، احکام و مناسباتی درست، واقعی، ارزشمند، مستدل، دفاع پذیر، ثمربخش و استعلایی!
* داشتنِ هدفی سخت انسانی، خدامحور، کمال گرای، بالنده و آزاد سازنده از هر آنچه هویت ربانی او را اسیر و خدشه دار می سازد! در واقع حضور و حاکمیت همین آرمان است که به زندگانی و تلاشهایش ارزش و معنا و احترام بخشیده، تعهد و التزام او را قوت و صراحت بخشیده، واقع بینی و واقع گرایی او را ـ به معنای ربانی و لاهوتی آن ـ مسجل ساخته، درد رسیدن و رسانیدن خود و دیگران را به اوج و ذروۀ کمال ـ که همان حق مطلق است ـ در او بیدار و فعال می سازد. هم بدانسان که همین هدف والاست که او را از توجه به اهداف ناپایدار و سپنجی و هدف نماها و… فرار داده و قلم و زبانش را از بند عقده ها و انواع خودفروشی ها می رهاند!
* توان تحمل تنهایی و خلوتی فکورانه؛ و ذوق همدلی با بزرگترین دانشمندان پرحوصلۀ ساکتِ کمال بخش (کتابهای مادر و مرجع)؛
* دوری از هر آنچه مخالف و متضاد با زمینه های یاد شده می باشند!

۰دیدگاه فرستاده شده است.
شما هم دیدگاه خود را بنویسید
نوشته‌های ویژه
اخبار ویژه

با عضویت در خبرنامه، تازه‌ترین مطالب سایت را در ایمیل‌تان دریافت کنید.
برای عضویت نشانی ایمیل خود را وارد کرده و بر روی دکمه عضویت کلیک نمایید.