سخن مدیر:

سروری بی‌گسست

دسته‌بندی:
بدون دیدگاه

    اَللِّٰهُمَّ اِنّی اَسْأَلُکَ قُرَّهَ عَیْنٍ لاٰ تَنْقَطِعُ!

به ادامۀ بحث های گذشته در مکتب بانوی دو عالم پیرامون طرحها و الگوهایی که این اعجوبۀ خلقت برای زندگانی انسان ارائه کرده است، باز هم به طرح آرمان دیگری از این معلمۀ بزرگوار می نشینیم.
مقدمتاً این واقعیت روشن و بی نیاز از برهان را یادآور می شوم که: نشاط معنیدار، دلخوشی و سرور قلبی «گمشدۀ» انسان است؛ آنهم، نه تنها گمشدۀ انسان امروز، بلکه تا آنجا که بررسی های متنوع ـ در ابعاد و زمینه های مختلف ـ ثابت میدارند، گمشدۀ انسان در همیشۀ تاریخ بوده و بعد ازین هم خواهد بود. تا آنجا که اگر مقدارکی بیشتر دقت و توجه نمائیم به این واقعیت پی خواهیم برد که: قسمت عمده و قابل ملاحظه ئی از مهمترین تلاشهای انسان معطوف تحقق، تحکم و تداوم همین سرور معنیدار می باشد؛ مثلاً اگر کسی علم، هنر و یا حرفه ئی آموخته و مسایل مربوط به آنرا با دقت و زحمت فرا گرفته و مشکلات آنرا با صرف وقت و دیده بستن از راحتیهای معمول تحمل می نماید، همه برای اینست که می خواهد تا از آنطریق به نوعی نشاط باطنی، سرور قلبی و دلخوشیِ معنیدار دست پیدا کند.
و هر گاه همتش بالاتر بوده و می بیند که جامعه اش در فقر علمی، ایمانی، اخلاقی، هنری و… بسر می برند، از آنچه فراچنگ آورده ـ از هر جنسی که باشد ـ قسمتی را در اختیار آنها نهاده و از طریق زایل ساختن فقر و کسر دیگر و یا دیگرانی، جان خویش را به سروری آرامش زا و نوازشگر و رشد بخشنده می رساند.
این در حالی است که هم خود رنج برده است؛ هم زحمتهای متنوعی را متقبل شده است؛ هم وقت را برای رفع نیاز دیگری صرف نموده است؛ ولی وقتی می بیند که دیگری به سرمایه ئی مثلاً از جنس دانش، اخلاق، هنر و… رسیده، جانش از خوشی سرشار می گردد.
مسئلۀ مهمتر اینکه حتی گاهی، در راه تحقق ارزشهای عقیدتی و در جهت تحقق آزادی و عدالت راستین، ایثار را تا سرحد استقبال و پذیرش مرگ و شهادت بالا می برد! لذا وقتیکه مثلاً دستش در اینراه قطع می شود خوشحال بوده و بجای احساس زیان و غبن و… از نوعی سرور باطنی برخوردار می گردد.

۰دیدگاه فرستاده شده است.
شما هم دیدگاه خود را بنویسید
نوشته‌های ویژه
اخبار ویژه

با عضویت در خبرنامه، تازه‌ترین مطالب سایت را در ایمیل‌تان دریافت کنید.
برای عضویت نشانی ایمیل خود را وارد کرده و بر روی دکمه عضویت کلیک نمایید.