سخن مدیر:

ششم ـ نشانۀ پرسشی(؟)

دسته‌بندی:
بدون دیدگاه

   این نشانه که آنرا «علامت استفهام» نیز گفته اند؛ در موارد ذیل کاربرد دارد:
الف ـ در آخر جمله و عبارتهایی که مستقیماً به شکل پرسشی طرح می شوند؛ مانند: کی می آید؟ او را چگونه یافتی؟ و… .
تذکر: پرسشهای غیر مستقیم، که گاهی شکل پرسش در پرسش را به خود می گیرند؛ علامت استفهام لازم ندارند؛ مانند: از بو سعید پرسیدند که: بوعلی را چون یافته است.
باء ـ بعد از کلمه ها و فقره هایی که جای جملۀ پرسشی را گفته و شخص را از تکمیل کردن جملۀ پرسشی بی نیاز کرده اند؛ مانند: در تاریخ عرفان، بهترین کتاب کدام است؟ نفحات الأنس؟ یا طرایق الحقایق؟
جیم ـ وقتی مطلبی، حکمی، تاریخی و یا نامی  برای نویسنده گنگ و یا مورد تردید باشد؛ علامت پرسش را میان پرانتز نهاده و با این وسیله: هم خواننده را متوجه تردید خود می سازد؛ هم از کسی که درستش را می داند طلب یاری می کند؛ مثلاً:

گرفتار دو عالم رنگم از بی مهری نازت

اسیر الفت خود کن اگر می خواهی آزادم

     بیدل(؟)
الهی! اگر کاسنی تلخ است، از بوستانست؛ و اگر عبدلله مجرم است؛ از دوستانست.
الهی نامه، ص ۲۱(؟)
تذکر: در مورد گذاشتن علامت استفهام در میان ناخونه یا پرانتز و یا در خارج از آنها دوگونه برخورد می توان کرد:
وقتی جملۀ داخل ناخونه و یا پرانتز مستقل و کامل باشد، علامت استفهام در داخل گذاشته می شود؛ و:
هرگاه جملۀ داخل، ناقص و بخشی از جملۀ دیگری باشد، در خارج.
در گرماگرم تلاشهای شدید نظامی  همچون فرشته ای فریاد می کرد که: «ای قوم! سرنوشت فرهنگ این مردم را به دست چه کسی سپرده اید؟»
آیا در شرایطی که بر همۀ هستی ما می تازند، می توان گفت که: «بی طرف بودن معنا دارد»؟

۰دیدگاه فرستاده شده است.
شما هم دیدگاه خود را بنویسید
نوشته‌های ویژه
اخبار ویژه

با عضویت در خبرنامه، تازه‌ترین مطالب سایت را در ایمیل‌تان دریافت کنید.
برای عضویت نشانی ایمیل خود را وارد کرده و بر روی دکمه عضویت کلیک نمایید.