سخن مدیر:

طرحی از نتیجه

دسته‌بندی:
بدون دیدگاه

  اگر چه ضمن پرورش و تحلیل متن، آنچه را نویسنده باید کشف، شرح و ارائه نماید، می نماید و نیاز مبرمی  به ارائه ی بخشی بنام «نتیجه» نمی رود، ولی زیباتر و مؤثرتر آنکه: پس از تحلیل، شرح و ارائه ی مطالب، تحلیل گر از کار خود، یک نتیجه گیری کامل بدست دهد.
نتیجه در واقع، جمع بندی و تخلیص معرفتی است که تحلیل گر بدان دست یافته است. به هر حال، در نتیجه معمولاً:
الف ـ ادعاها و یا مفروض های مقدمه ـ که در خلال پرورش متن و موضوع اصلی، تحلیل و شرح شده اند ـ به صورتی بسیار موجز یادآوری و بر مبنای روشنگریهای متن، تثبیت و ارائه می شود.
باء ـ موضع و موقعیتی که نفس موضوع و یا مصادیق موضوع پیدا نموده اند، معرفی می شود.
جیم ـ باورها، ارزشها و ضرورتهایی که در خلال تحلیل کشف شده اند تذکر می یابند؛
دال ـ الزامهای نیازمند به تأکید و یادآوری ـ اعم از بایدها و نبایدها ـ در نتیجه تذکر می یابند؛
هاء ـ پیشنهادهای ضروری و راه حل نهایی ـ اگر در متن ارائه نشده باشد ـ به صورتی بسیار موجز ارائه می شود؛
واو ـ در رابطۀ با آنچه حل و کشف و تحلیل نشده ولی ضرورت دارد تا در مقالی دیگر بدان پرداخته آید ـ ضمن بر شمردن علل این نارسایی ـ سخن می رود؛
زاء ـ به صورتی مستقیم و یا غیرمستقیم و هنرمندانه، مسیر تلاش عملی نمودار و ذوق و شوق پویایی و تلاش در جهت مطلوب و هدف نمایی بیدار می شود؛
حاء ـ گاهی، تأکید و تذکری مبنی بر درستی، اصالت و بجا بودن پیش فرضها و پیش بینی هایی که نویسنده در مقدمه و یا متن نوشتۀ خود داشته است طرح می شوند؛
ط و ی و… ـ و برخی موارد ضروری دیگر، که تحلیل، موضوع و موضع تحلیل گر ضرورت آنها را ایجاب نماید.

    باید یاد آوری نمود که: گاهی برخی از رساله ها و کتابها طوری طراحی و پرداخت می شوند که با پایان یافتن بخش نهایی متن، نیازی به آوردن نتیجه نبوده و از نظر ساختار، به اصطلاح فاقد بخش معین و مشخصی بنام «نتیجه گیری»اند.
به هر حال، همانطوری که قبلاً هم اشاره شد: نتیجه و پرداختن به آن جزء ارکان اصلی یک نوشته ـ اعم از مقاله، رساله و یا کتاب ـ نیست، منتها به واسطۀ اینکه:
از نظر یادآوری نکات عمده؛
از نظر معرفی آموزه های محوری؛
از نظر تأکید و تشخص بخشیدن به ادعاهای اثبات شده؛
از نظر تذکر و تأکید نیازها و ضرورتهای ارزشمند و استعلایی و غیره بسیار مؤثر می نماید، نویسنده به عنوان یک وظیفۀ فرعی بدان پرداخته و در نهایت با آوردن یک و یا چند جملۀ بسیار زیبا و ادیبانۀ آرمانی، دعایی، پرسشی و غیره به آن پایان می بخشد؛
می بایدم افزود که: نتیجه فقط زمانی مؤثر و مفید تواند بود که:
الف ـ از نظر حجم دقیقاً متناسب با نوشته باشد؛
باء ـ از نظر محتوی، محدود به ضروری ترین نکات مورد توجه تحلیل گر و موضوع مورد تحلیل او باشند؛ لذا، هر جا و در هر موردی که ضرورتی چنین حاد وجود نداشت و یا: واگذاری و تعقیب تفکر به خود مخاطب ثمربخش تر می نمود، شایسته آنست که از پرداختن به نتیجه صرف نظر شده و نوشته را با پایان بخشیدن بند آخر موضوع تحلیل، پایان بخشید؛ چنانکه در کلیۀ انشأهای ابداعی ـ اعم از حماسی و یا غنایی و… ـ به همین روش برخورد شده و از پرداختن به نتیجه صرف نظر می شود.

۰دیدگاه فرستاده شده است.
شما هم دیدگاه خود را بنویسید
نوشته‌های ویژه
اخبار ویژه

با عضویت در خبرنامه، تازه‌ترین مطالب سایت را در ایمیل‌تان دریافت کنید.
برای عضویت نشانی ایمیل خود را وارد کرده و بر روی دکمه عضویت کلیک نمایید.