دسته‌ها
راز و رمز نویسندگی

فهرست راهنما

  چنانکه قبلاً هم تذکر داده شد، تهیه و تدوین فهرست مطالب، اعم از اینکه مربوط به مقدمه باشد، یا متن و نتیجه، کار تحلیل گر و خواننده را سهل و آسان می سازد. در اینجا، پیش از آنکه تذکراتی پیرامون فهرست راهنما ارائه کرده باشیم، مجدداً و مکرراً یادآوری می داریم که در نوشته های بلند که مقدمه و نتیجه یی ممتع و چند وجهی دارند، فهرست می تواند به چند بخش تقسیم شود؛ مانند: فهرست مقدمه؛ فهرست متن و فهرست مؤخره یا نتیجه؛ ولی در رساله ها و مقاله های کوتاه، بهتر آنست که فقط فهرست متن به صورت تفصیلی آمده، ولی در فهرست عمومی «مقدمه» و «نتیجه» به صورت عنوانی مشخص شوند.

     در فهرست متن، نخست عنوانهای بخشهای اصلی و عمدۀ نوشته آمده و بعد به ارائه ی عناوین فرعی و جزئی هر بخش، در زیر عنوان اصلی مربوط به همان بخش پرداخته می شود.
شایسته و لازم است تا عناوین، اولاً با موضوع کلی نوشته و سپس با محتوای هر بخش همخوانی و هماهنگی داشته باشد. زیرا که خودِ عنوان، راهنمایی اجمالی است و تصویر پردازی صامت و ساکت برای خوانندۀ اثر.
و اما در رابطۀ با فهرست راهنما باید گفت که: این فهرست بیشتر در کتابهای مرجع و مادر مورد اعتناء بوده و ضرور می نماید. کارشناسان فنی این امر معمولاً فهرست راهنما را به یکی از طریق: «فهرست اصطلاحی» و یا «فهرست عنوانی» معمولاً ارائه کرده اند.
معمولاً فهرست راهنما جامع: فهرست آیات، احادیث، اقوام بزرگان، امثال و حکم قابل توجه ـ بیک زبان و یا به چند زبان ـ ، فهرست داستانها و تمثیلات، فهرست اشعار، فهرست نام کسان، قبایل، فهرست نام مکانها، فهرست کتابها و رسایل و نشریه ها، فهرست جدولها و تصاویر و… می باشد. همچنانکه در فهرست اصطلاحی کلیۀ لغات، تعبیرات و اصطلاحات قابل اعتناء در نوشته، منعکس می شود.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *