سخن مدیر:

هدفی ربانی – به سوی آرامش

دسته‌بندی:
بدون دیدگاه

  آنچه به طور اجمال همه زوجها در می یابند اینست که هدف غایی از ازدواج رسیدن به آرامش و سکینه ئی است که در سایه سار شکفتن یگانگی (زوجیت) پدیدار تواند شد و لاغیر! این هدف فقط زمانی ممکن است تحقق و تبلور عینی خود را در اقلیم زندگانیِشان به نمایش گذارد که: هر یک از زوجها، برای تبلور و جسمیت پیدا کردن زوجیت (= یگانگی)، از «بیگانگی و تنهائی و لنگه بودن» به سوی «آشنایی و جمعیت و زوجیت» بروند! چرا که نه راه دیگری برای رفتن و سپری کردن و رسیدن وجود دارد و نه ابزار و سرمایۀ دیگری.
حال، اگر هرکدام از این دو لنگۀ یگانگی خواه، آگاهانه و یا ناآگاهانه و به هر دلیل و غرضی، از قرار گرفتن در این مسیر و انتخابِ همین جهت، ابا ورزیده و حاضر نگردند تا از ابزار و سرمایه هایی که تحقق و تبلور زوجیت در گرو بکارگیری و هزینه کردنِ آن ها می باشد بهره گیرند، یقیناً در پایان تلاش خستگی بار و رنج آور، آنچه فراچنگ شان خواهد آمد، احساس نفرت، نفاق، بی اعتمادی، فریب خوردگی، تحقیر و در نهایت جدائی و لنگه بودن خواهد بود!
طبیعی ست که در شرایط و موقعیت هائی از ایندست، آنی واقعاً محکوم و شایسته سرزنش می باشد که به مسیر منتهی به یگانگی پشت کرده و ابزار و سرمایه هائی را که می توانستند در جهت رسیدن به یگانگی کمکش نمایند، به علت کژفهمی و خودرایی و بی توجهی و در نتیجه پشت کردن به آن ها، تحقیرشان نموده است! لذا شایستۀ آنی که دوستدار یگانگی و سکینۀ نوازشگر بالیده از آن می باشد: آنست تا فقط به سوی نور یگانگی بشتابد و نه در جهت نار بیگانگی و جدائی؛ چه در صورتیکه خود و نیروهای خود را صرف حذف و دفع عوامل آسیب رسانِ به یگانگی و زوجیت نساخته و در جهت پویائی ابزار، سرمایه ها و عواملی که یگانگی را جسمیت می بخشند بکار نیندازد، یقیناً از آن سکینه اثر و خبری نتواند یافت! و دقیقاً، رسیدن به همین باور بوده است که همسرگرایان با خرد را به زیبائی متوجه نموده است که: شایسته هر انسان احترام گذار بخود و دلسوز به خویشتن این است تا فقط همسری را انتخاب نماید که دوست دارد از جان و دل به او عشق ببازد و خدمت کند و نه اینکه او را در خدمت نیازهای گوناگون خود بگیرد! چرا که فقط در شرایط و موقعیتی از همین دست می باشد که امکان برخورداری از «امنیت راستین» آرامش نوازشگر، نشاط معنیدار و رضایت همه جانبه فراهم تواند شد.

     اینان، هرگز اصل تأهل را ابزاری برای رسیدن به راحت، کاهیدن از زحمت، برخورداری از لذت و… تلقی نکرده، آنرا امری برای دهشِ محبت و گسترش دامنۀ مهرورزی و به نمایش نهادن قدرت عشق بازی خود می شمارند. چرا که در چشم انداز اینان، وسیله قرار دادن دیگری هدف ازدواج نبوده، هرگونه چشمداشت غیرمحورانه ـ و حتی محبت طلبانه ـ در واقع امر همسرگرائی را به کاری تجارتی بدل کرده، شخصیت همسر را، تا حد ابزار و وسایل مصرفی تنزل می بخشد.

     اینان تأهل را فرصتی قدسی برای گونه ویژه ئی از عبادت و جهاد ربانی تلقی کرده، منزل را معبدی می یابند که می باید به دستور معبودی بی همتا، در آن هر چه از جنس عشق و مهرورزی دارند، بدون شائبه در معرض باختن قرار دهند!
فرصتی که در آن همسر و دیگران، با همۀ قوای وجودی، زیبائیهای هوشربای آنانرا در امر شکوفاسازی مهرورزی مشاهده کرده، آئینه های دلفریبی می یابند که فقط نور محبت را می تابانند!
فرصتی که در آن جسم و نیازهای جسمانی ـ به نحو کاملاً ویژه و از دیدگاه کاملاً خاصی ـ فراموش شده، جلوه های بشکوه و زیبای روح محبت جوی انسانها خود را به نمایش می گذارند!
فرصتی که برای خواسته های خودخواهانه، تنگ نگرانه، یک جانبه، مادی و فناپذیر اجازۀ میدانداری سرکشانه، خودمحورانه و… نداده و پیدایش آن ها را ـ به عنوان اموری محوری و مالی و اعتباری و… ـ لکۀ ننگی بر دامن حیات باهمی تلقی می دارد!
منزلی که دیواره خشن و کدر مادیت را درهم کوبیده و از روحانیتی دل انگیز و هوشربا برخوردار می باشد.
منزلی که به نور عشق روشن و به عطر هوشربای مهرورزی خوشبوی بوده و با نغمۀ نوازشگر قلبهائی محبت آئین همراه می باشد.
جائی که وارد شدنِ در آن روح را آرامش، اندیشه را طراوت، احساس را شادابی، عاطفه را بالندگی و شکوفائی و همه ابعاد زندگانی را نور و نشاط و سرسبزی می بخشد.
مکانی که در آن محبت می بالد، عشق داده و باخته می شود و مهربانی پخش می گردد.
محلی که در آن، هر دلی برای دادن محبت می تپد و هر دیده ئی در جستجوی یاری است که پذیرای محبت باشد.

۰دیدگاه فرستاده شده است.
شما هم دیدگاه خود را بنویسید
نوشته‌های ویژه
اخبار ویژه

با عضویت در خبرنامه، تازه‌ترین مطالب سایت را در ایمیل‌تان دریافت کنید.
برای عضویت نشانی ایمیل خود را وارد کرده و بر روی دکمه عضویت کلیک نمایید.