دسته‌ها
راز و رمز نویسندگی

هفتم ـ نشانۀ تعجب (!)

  این علامت در پایان جمله هایی می آید که بیانگر و رسانندۀ یکی از این حالات و معانی باشد:
الف ـ شگفتی؛ مانند: عجیب تصویری!
باء ـ تحسین؛ مانند: آفرین بر نظر پاک خطا پوشش باد!
جیم ـ تحقیر؛ مانند: چه تشخیص دقیقی! چه دوای مؤثری!
دال ـ تهدید؛ مانند: وای اگر از پس امروز بود فردایی!
و مواردی دیگر از قبیل تنفر، حسرت، درد، امید، دعا و غیره.

     تذکر: در رابطۀ با نوشتن این علامت در میان و خارج از ناخونه و پرانتز، همان اصلِ «کامل و مستقل و یا ناقص» بودن جمله مد نظر گرفته شده، داخل و یا خارج ناخونه و پرانتز قرار می گیرد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *