سخن مدیر:

هفتم ـ نشانۀ تعجب (!)

دسته‌بندی:
بدون دیدگاه

  این علامت در پایان جمله هایی می آید که بیانگر و رسانندۀ یکی از این حالات و معانی باشد:
الف ـ شگفتی؛ مانند: عجیب تصویری!
باء ـ تحسین؛ مانند: آفرین بر نظر پاک خطا پوشش باد!
جیم ـ تحقیر؛ مانند: چه تشخیص دقیقی! چه دوای مؤثری!
دال ـ تهدید؛ مانند: وای اگر از پس امروز بود فردایی!
و مواردی دیگر از قبیل تنفر، حسرت، درد، امید، دعا و غیره.

     تذکر: در رابطۀ با نوشتن این علامت در میان و خارج از ناخونه و پرانتز، همان اصلِ «کامل و مستقل و یا ناقص» بودن جمله مد نظر گرفته شده، داخل و یا خارج ناخونه و پرانتز قرار می گیرد.

۰دیدگاه فرستاده شده است.
شما هم دیدگاه خود را بنویسید
نوشته‌های ویژه
اخبار ویژه

با عضویت در خبرنامه، تازه‌ترین مطالب سایت را در ایمیل‌تان دریافت کنید.
برای عضویت نشانی ایمیل خود را وارد کرده و بر روی دکمه عضویت کلیک نمایید.