سخن مدیر:

همسوئی یا رضای محبوب

دسته‌بندی:
بدون دیدگاه

   پروردگارا! ترا به مقام علم غیبت و توانائی بر خلقتت سوگند داده و از تو می خواهم تا مرا به قضأ خود راضی ساخته و خوشنودیِ به قضأ خود را روزیم گردانی.
تجارب جهانی و فرا تاریخی مؤید آنند که انسان بداند یا نداند، یا به حکم نفسِ خود رضا داده و خشنود می باشد و یا به حکم رب خود!
او، بخواهد یا نخواهد، یا به قانونمندیهائی که نفس برای اشیاء و امور و کردار و برخوردها و پی آمدهای آنها و… تخیل کرده و تراشیده است تن در داده و رضایت می دهد ـ و در نتیجه خشنود بوده و در همان مسیر و همگام با همان جهت ها و بهره گیری از وسایل و روشهای مورد نظر وی تلاش می کند، یا به آنچه رب او فرمان داده و اعلان داشته است! و دقیقاً، بر مبنای همین دریافت و باور است که متوجه می شویم از دورهای دور، موضوع «رضایت دادن به قضاء الهی» مطرح بوده و پیام آورانِ بر حق، به مؤمنان سفارش کرده اند تا «نه تنها راضی باشند! که به استقبالش هم بشتابند»! امّا، متأسفانه در بسیاری از موارد و بیشماری از زمینه ها و امور، اصل رضایت ربّ تحقق نیافته و در مواردی هم «به اجبار» تحمل شده است! و لذاست که متوجه می شویم استقبال کنندگان از رضایت ربّ، اندک بوده اند! اگر چه همین اندک، بر مبنای شواهد تاریخی، به سرمایه هائی دست یافته اند که: بیبدیل، عزت آور، کرامت بخش، آزاد کننده، احترامبار، فنا ناپذیر، آرامش دهنده، نوازشگر و… بوده اند.

اَللّٰهُمَّ بِعِلْمِکَ الْغَیْبِ وَ قُدْرَتکَ عَلَی الْخَلْقِ… وَ اَسْأَلُکَ الرِّضْا بِالْقضٰاءِ

۰دیدگاه فرستاده شده است.
شما هم دیدگاه خود را بنویسید
نوشته‌های ویژه
اخبار ویژه

با عضویت در خبرنامه، تازه‌ترین مطالب سایت را در ایمیل‌تان دریافت کنید.
برای عضویت نشانی ایمیل خود را وارد کرده و بر روی دکمه عضویت کلیک نمایید.