دسته‌ها
راز و رمز نویسندگی

پنجم ـ گیومه یا علامت نقل (« »)

این نشانه که بعضی آن را «ناخونه» هم می خوانند، معمولاً در موارد ذیل کاربرد دارد:
1 ـ در اول و آخر مطلبی که نویسنده از دیگران اخذ و به عنوان شاهد و مدرک در نوشتۀ خود نقل و منعکس نموده است.
تذکر: اگر مطلب نقل شده بلند و طولانی باشد؛ معمولاً با آن به سه گونه برخورد می کنند؛ اولاً آن که: در آغاز و انجام نقل مطلب گذاشته و سپس در آخر و اول کلیۀ خط هایی که آن مطلب را احتوا کرده اند گذاشته می شود.
ثانیاً: در آغاز و انجام تمام فقره های نقل قول شده می گذارند.
ثالثاً: مطلب نقل شده را در سطرهایی معمولاً کوتاه تر از سطرهای متن نوشته قرار داده، در اول و آخر و نیز سر و آخر هر صفحه یی که محتوی نقل قول باشد می گذارند.
2 ـ در اول و آخر اسماء خاص، اصطلاحات و واژه های علمی ـ تخصصی و نیز: هر واژه و فقره ای که بخواهیمش برجسته و ممتاز سازیم گذاشته می شود؛ به طور مثال: وقتی بخواهند کلمۀ مهجور و نامأنوسی مانند «چشماغیل» را تعریف نمایند، آنرا در میان ناخونه قرار می دهند.
3 ـ ترجمۀ برخی از واژه ها و جمله های خارجی نیز میان گیومه قرار داده می شوند؛
4 ـ وقتی پای ارجاع به برخی از مدارک و یا بخشهای معین یک کتاب و یا یک نوشته و حتی سخنرانی و مصاحبه و… در میان باشد، مطالب و یا مطلب مورد نظر را میان ناخونه قرار می دهند؛ به طور مثال:
علم هستی و فن زیستن، فن عمل، فصل پنجم، «فن انجام عمل بدون آزار دیگران.» و یا: بخش عمدۀ سخنرانی های داودی حول محور «خود آزاری» دور می زد. و امثال ذلک.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *