سخن مدیر:

پنجم ـ گیومه یا علامت نقل (« »)

دسته‌بندی:
بدون دیدگاه

این نشانه که بعضی آن را «ناخونه» هم می خوانند، معمولاً در موارد ذیل کاربرد دارد:
۱ ـ در اول و آخر مطلبی که نویسنده از دیگران اخذ و به عنوان شاهد و مدرک در نوشتۀ خود نقل و منعکس نموده است.
تذکر: اگر مطلب نقل شده بلند و طولانی باشد؛ معمولاً با آن به سه گونه برخورد می کنند؛ اولاً آن که: در آغاز و انجام نقل مطلب گذاشته و سپس در آخر و اول کلیۀ خط هایی که آن مطلب را احتوا کرده اند گذاشته می شود.
ثانیاً: در آغاز و انجام تمام فقره های نقل قول شده می گذارند.
ثالثاً: مطلب نقل شده را در سطرهایی معمولاً کوتاه تر از سطرهای متن نوشته قرار داده، در اول و آخر و نیز سر و آخر هر صفحه یی که محتوی نقل قول باشد می گذارند.
۲ ـ در اول و آخر اسماء خاص، اصطلاحات و واژه های علمی ـ تخصصی و نیز: هر واژه و فقره ای که بخواهیمش برجسته و ممتاز سازیم گذاشته می شود؛ به طور مثال: وقتی بخواهند کلمۀ مهجور و نامأنوسی مانند «چشماغیل» را تعریف نمایند، آنرا در میان ناخونه قرار می دهند.
۳ ـ ترجمۀ برخی از واژه ها و جمله های خارجی نیز میان گیومه قرار داده می شوند؛
۴ ـ وقتی پای ارجاع به برخی از مدارک و یا بخشهای معین یک کتاب و یا یک نوشته و حتی سخنرانی و مصاحبه و… در میان باشد، مطالب و یا مطلب مورد نظر را میان ناخونه قرار می دهند؛ به طور مثال:
علم هستی و فن زیستن، فن عمل، فصل پنجم، «فن انجام عمل بدون آزار دیگران.» و یا: بخش عمدۀ سخنرانی های داودی حول محور «خود آزاری» دور می زد. و امثال ذلک.

۰دیدگاه فرستاده شده است.
شما هم دیدگاه خود را بنویسید
نوشته‌های ویژه
اخبار ویژه

با عضویت در خبرنامه، تازه‌ترین مطالب سایت را در ایمیل‌تان دریافت کنید.
برای عضویت نشانی ایمیل خود را وارد کرده و بر روی دکمه عضویت کلیک نمایید.