سخن مدیر:

چارۀ بیچارگی

بدون دیدگاه

خوب، حالا که متوجه شده و یقین پیدا نمودیم که زمینه ها و اموری از آندست عین ربط و فقر و احتیاج بوده و خود نیازمند به پاسدار و دیده بان می باشند، چه باید کرد؟!
حضرت زهرا(س)می گوید: من به عنوان پروردۀ دامان عصمت و سایه سار وحی و حقیقت علم و گوهر حکمت، سرمایه های وجودیم را به آن دیده بانی می سپارم که خوابش نمی برد؛ چنانکه خود فرموده:

    اللَّهُ لَا إِلَٰهَ إِلَّا هُوَ الْحَیُّ الْقَیُّومُ ، لَا تَأْخُذُهُ سِنَهٌ وَلَا نَوْمٌ و…

و کلام مبارکش، هر چند که در هیئات نیایش ظهور فرموده است، ولی در واقع خصلت انشائی داشته و در حقیقت نقش تعلیمی را دارا بوده و می باشد تا ما، از غیر این تکیه گاه و دیده بان، امید و اطمینان بازگرفته و با رویگردانیدنِ عملی از غیر حق، و روی آوردنِ مشتاقانه و سرفرازانه به بارگاه امن پرورش، قدرت و استیلای آنها را انکار نموده و ابطال نمائیم.
فاطمه(س)سرمایه های ربانی و کرامت افزایش را به کسی و به دیده بانی می سپارد که هرگز بیداریش را امری تهدید کرده نمی تواند!
مگر می شود که، پیش چشم خداوند و از برابر دیدگان حضرت حق چیزی را فساد رباید؟ و تهدید کند؟ و آسیب رساند؟
مگر حتی ابلیس می تواند از پیش چشم خداوند، سرمایه های وجودی مؤمن و مخلصی را دزدی کرده، به سرمایه ها و به هستی و دارائیهای او آسیب رسانیده و یا دست بردی زند؟!
فاطمه(س) با ذکر این نکته: وَ بِرُکْنِکَ الَّذی لاٰ یُرٰامُ!، در واقع ما را متوجه آرمان و مقامی می سازد که در آن مقام ـ یا دژ و حصار؛ یا پایه و متکاء ـ سرمایه های وجودی ما از برترین و والاترین امنیت برخوردار بوده و هیچ آفت و آسیبی آنها را تهدید کرده نمی تواند!
به هر حال، برخی از کوته نظرانی که دلشان حتی به خودشان نسوخته، ارزش سرمایه های وجودی خود را ندانسته و دغدغۀ محافظت و بهروریِ بخردانه و بینشورانۀ از آنها را ندارند، کودکانه و خوشباورانه، برای حفظ آن سرمایه های بیبدیل به قدرتهای پوشالی، مادی و اعتباری یی که خود محتاج دیده بان و حارس می باشند، تکیه کرده و بر آنند تا از این طریق بر سرمایه های خویش، کرامت و عزت و شرافت و آرامش و آزادگی و طهارت و… خویش بیفزایند! در حالیکه باور خداوند بر اینست که:

… فَإِنَّ الْعِزَّهَ لِلَّهِ جَمِیعًا *

… فَإِنَّ الْعِزَّهَ لِلَّهِ وَ لِلْمُؤْمِنینَ * چنانکه در موردی دیگر و به عنوان حکم و فرمانی روشن و توجیه نابردار می فرماید:

لَّا یَتَّخِذِ الْمُؤْمِنینَ الْکَافِرِینَ أَوْلِیَاءَ مِن دُونِ الْمُؤْمِنِینَج أَیَبْتَغُونَ عِندَهُمُ الْعِزَّهَ فَإِنَّ الْعِزَّهَ لِلَّهِ جَمِیعًا *

و ما، متأسفانه دیدیم که هم عده ئی از هموطن های ما و هم رهبران سیاسی این کشور، خود و سرمایه های کُل ملت را به روسها فروختند و تبلیغ هم کردند مبنی بر اینکه: روسها دژی هستند که ما را از همۀ آفتها و آسیب های فرهنگی، اقتصادی، اجتماعی، هنری و… حراست و نگهبانی می کنند! و روسها و بردگان آنها هم، کردند آنچه تاریخ از مشاهده اش سر افکنده می باشد!
و امروز هم باز می بینیم که: هم خود و هم سرمایه های همۀ مردم را به غربی ها فروخته و همان تبلیغ ها را بلغور می کنند! و فرق این شرایط در این می باشد که: در آنجا و در آنوقت ما فقط یک بادار داشتیم! و حالا، چهل و چندتا!
گمان می کنم که برای هر آدم عاقلی، جای این پرسش خالی باشد که: آیا، خودِ این پاسداران و دیده بانها و دژهای پر ادعا، «حداقل خودشان را، مملکت دل شانرا، مملکت خرد و عاطفه و ایثار و طهارت و… شانرا از گزند آفتها و آسیب های فساد و نا امنی و تشویش های متنوع اخلاقی، عقیدتی، هنری، اقتصادی، سیاسی و… حفظ و نگهداری کرده اند یا نه؟
آیا اینان خود، آدمیت شان را به عنوان فقط یک آدم ـ و نه انسان مؤمن و متعبد ـ شرافتشان را، پاکی و آزادگی و غیرت و شرافت و ناموسشان را نگهداری کرده اند یا نه؟!
فاطمه(س)هرگز و به هیچروی به رکن ها، زمینه ها و اموری از ایندست تکیه نکرده و پناه نبرده، بلکه به رکنی پناه می برد که از فرط «جلالت»، نفوذ ناپذیر، شکست نابردار و آسیب برانداز می باشد! و این رکن «رکنِ الهی» و به تعبیرهائی: رکن ایمان؛ رکن عشق و عبادت، رکن اخلاص و آزادگی، رکن توحید و تفرید و… می باشد! و لذا، حتی وقتی که خود و فرزندانِ خردسالش گرسنه اند، غذای خود و بچه هایش را به فقیر می دهد!

۰دیدگاه فرستاده شده است.
شما هم دیدگاه خود را بنویسید
نوشته‌های ویژه
اخبار ویژه

با عضویت در خبرنامه، تازه‌ترین مطالب سایت را در ایمیل‌تان دریافت کنید.
برای عضویت نشانی ایمیل خود را وارد کرده و بر روی دکمه عضویت کلیک نمایید.