سخن مدیر:

گوهر تمدن و آیات قرآنی

دسته‌بندی:
بدون دیدگاه

آنچه برای هر منصف با شعوری روشن و بی نیاز از برهان می نماید اینست که: هرگز نمی توانیم مدعی شویم که پیام آوران الهی اولاً، خود متمدن نبوده اند؛ و ثانیاًً، مردم را به عالی ترین مدارج تمدنِ معنیدار دعوت نمی کرده اند! چه در آن صورت این پرسش بلاجواب سروکلّه پیدا خواهد کرد که: اگر پیامبران با آن عظمتِ بینش به تمدن نمی خوانده اند، پس به چه می خوانده اند؟! به توحش؟! چه طبق احکام قرآن و برهان، خط سومی وجود نداشته و ندارد تا پیام آوران الهی بدان دعوت نمایند.
از سوی دیگر، به عنوان مسلمانی موحد باورمندیم که نظام تکوین احسن است؛ پس باید نظام تشریع نیز احسن باشد؛ زیرا که قاعدۀ لطف را ایجاب همین است.
حال باید بررسی و ارزیابی نمود که نظام احسنِ تشریع ـ که خود تکوینِ هویتی دیگر را ضمانت کرده و از این طریق، به نظام احسن تکوین باز می گردد ـ به چه زمینه هائی فراخوانده و دساتیر محوری این نظام متوجه چه ارزشها، ظرفیت ها، دارائی ها و… ئی می باشد، تا دریافته و باور نمائیم که تمدن هم باید متوجه همانها باشد و لاغیر.
از اینرو، باورمان بر اینست که اینان، اولاً به تبعّیت از مرجع رسالت خویش ( خدای رحمان ) متوجه تمدنی ویژه، دفاع پذیر و برکتبار بوده اند؛ و ثانیاً، این تمدن حتماً مؤلفه هائی وجودی دارد که اینان مردم را بدانها می خوانده اند.
با این مایۀ از باور و بینش، نظر ما براینست که یکی از بهترین راههای شناخت گوهر تمدنِ معنیدار، آنست که مثلاً دریابیم، قرآن مؤمنان را به چه زمینه ها و اموری فراخوانده و از چه زمینه ها و اموری ـ به عنوان آفت رشد تمدن و… ـ منع می کند. ما در این بخش سه روش را مورد توجه و تأمل قرار داده، مطلب را در بخشهای دیگر پی خواهیم گرفت؛ تذکر این نکته زاید نخواهد بود که: ارائه ی مطالب در این بخش بسیار موجز خواهد بود.

۰دیدگاه فرستاده شده است.
شما هم دیدگاه خود را بنویسید
نوشته‌های ویژه
اخبار ویژه

با عضویت در خبرنامه، تازه‌ترین مطالب سایت را در ایمیل‌تان دریافت کنید.
برای عضویت نشانی ایمیل خود را وارد کرده و بر روی دکمه عضویت کلیک نمایید.