دسته‌ها
آرمان های نبی اکرم (ص)

جلسه 2: عیش پالوده و مرگِ آرامش بخش

عیش پالوده و مرگ آرامش بخش

مدت سخنرانی64 دقیقه

آرمانهای نبی اکرم (ص)

جلسه دوم

عیش پالوده و مرگ آرامش بخش

اعوذ بالله سمیع العلیم من الشیطان الرجیم

بسم الله الرحمن الرحیم

الحمدلله رب العالمین، الحَمدُ والثّناء لِعَینِ الوُجود و الصّلوةُ وَ السّلامُ عَلی واقِفِ مواقِفِ الشُّهود وَ عَلی آلِه أُمَناءِ المَعبود.

اما بعد، قال رسول الله صلی الله علیه و آله: «اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ عِيشَةً نَقِيَّةً وَ مِيْتَةً سَوِيَّةً».[1]

بار پروردگارا! از تو عیشی پالوده می‌خواهم و مرگی آرامش بخش می‌طلبم.

بود سرمشق درس خامشی باریک‌بینی‌ها – ز مو انگشت حیرانی به لب دارند چینی‌ها
مرا از ضعف پرواز است قید آشیان ورنه – نفس‌گیرم چو بوی غنچه از خلوت‌گزینی‌ها
نیاز من عروج نشئه‌ی ناز دگر دارد – سپهر آوازه‌ام بر آستانت از زمینی‌ها
دل رم آرزو مشکل شود محبوس نومیدی – که‌سنگ اینجا شرر می‌گردد از وحشت کمینی‌ها
نفَس دزدیدنم شد باعث جمعیت خاطر – به دام افتاد صید مطلبم از دام چینی‌ها
خروش اهل جاه ز خفت ادراک می‌باشد – تُنک ظرفی‌ست یکسر علت فریاد چینی‌ها
دوتاگشتیم در اندیشه‌ی یک سجده پیشانی – به راه دوست خاتم‌کرد ما را بی‌نگینی‌ها

صلواتی بلند ختم بفرمائید.

بحث‌های ما پیرامون آرمان‌های نبی گرامی اسلام (ص) هست می‌خواهیم ببینیم ما به عنوان پیروانش وامتش وایشان به عنوان رهبر و امام‌مان، میان آرمان‌های ما وآرمان‌های آن بزرگ چه شباهت‌هائی وجود دارد؟

اگر دارد بیشترش کنیم، نزدیکترش کنیم، تا برسیم به اینکه عین آرمان ایشان بشود و اگر ندارد بیهوده متهمش نکنیم که ما امت توایم، ما امت نفس خویشیم، بیهوده متهمش نکنیم که ما دوست‌دار توایم، تو امام مائی، چون ما دوست دار نفس خویشیم و نفس مان، امامِ ما هست.

دسته‌ها
آرمان های امام علی (ع)

203- زمینه‌های انسانی

    پنج شاخه بیشتر زمینه‌های انسانی ندارد، یا ثروت است، یا شهرت است، یا قدرت است، یا ریاست است یا لذت است، دیگر بیشتر نیست. بروید هرچه فکر دارید و هرچه متفکر دارید جمع بکنید بگوئید آقا از طریق این شاخه‌ها چه کسی به آرامش رسیده است؟

(گوشه‎ای از سخنرانی آرمان‎های امام علی علیه السلام، رحمان – جلسه دهم)

دسته‌ها
آرمان های امام علی (ع)

161- راه رسیدن به آرامش

این که عرض می‌کنم قانون است، بخواهی قانون است، نخواهی قانون است، بفهمی قانون است، نفهمی قانون است، بپذیری قانون است، نپذیری قانون است که جزء با تکیه به قیومِ مطلق، راهِ آزادی، راهِ رهائی، راهِ عزت، راهِ کرامت، راهِ شرافت و از همه مهم‌تر راهِ آرامش بسته است.

(گوشه‎ای از سخنرانی آرمان‎های امام علی علیه السلام، قیوم – جلسه نهم)

دسته‌ها
آرمان های امام علی (ع) ویژه

جلسه 1: مظهر ربوبیت، وقایع از آتش و ورود به جنت

اعوذ بالله سمیع العلیم من الشیطان الرجیم

بسم الله الرحمن الرحیم

الحمدلله رب العالمین، الحمدلله الأولِ بِلا اول کان قَبله و الأخِرِ بِلا آخر یَکونُ بَعدَه، الّذِی قَصُرَت عَن رُؤیتِهِ اَبصارُ النّظَارین و عَجَزَت عن نَعته اوهام الواصفین، ابتدأ بِقدرتهِ الخَلق إبتداءً، واخترعَهُم عَلی مَشیَّتِهِ إختراعاً، ثُمّ سَلَکَ بِهِم طَریقَ إرادَتِه، وابعَثَهُم فِی سَبیل مَحَبِّتِه، ثُمَّ الصّلوةُ و السّلامُ عَلی خَیرِ خَلقِهِ و أشرَفِ بَرِیَّتِه، الّذِی سُمِّیَ فِی السَّماءِ بِأحمَد وَ فِی الأرضین بّأبّالقاسِم المُصطفَی مُحَمّد صَلواتُ اللهِ و سَلامُهُ عَلیه وَ عَلی بنِ عَمِّهِ سَیّدِ الموحدین امامَ العارفین عَلِی بن ابیطالب و اولادِهِ المُنتَجَبِین.

اَمّا بَعد قال علی علیه السلام: «اللّهُمّ إنّی أسْأَلُكَ يا اللَّهُ بِالرُّبُوبِيَّةِ الَّتِي تَفَرَّدْتَ بِها أنْ تَقِيَنِي مِنَ النّارِ بِقُدْرَتِكَ وَ تُدْخِلَنِي الْجَنَّةَ بِرَحْمَتِك».[1]

بار دیگر جهت خشنودیِ ارواح شهدا، رفتگان اسلام و این جمع و بویژه رفتگانِ صاحب محفل، اجماعاً صلواتی ختم بفرمائید.

با ابراز تبریک و تهنیت جهت این مولود عزیز و شریف، اگر توانستم دقایق چندی که در خدمت عزیزان هستم، مقدمات یک مسئله را و موضوع را طراحی خواهم کرد.

مباحثی که برای این دهه انتخاب کرده‌ام، بحث هائی هست که از یک نظر متوجهِ شناختِ انسانِ کامل می‎شود، به این معنا که بررسی خواهیم کرد انسان کامل چه هدف‎هائی را دنبال می‎کند؟ و انرژی‏های وجود خودش را در جهت رسیدن به چه هدف‎هائی صرف می‎کند؟ هر کسی در زندگی خودش اهدافی دارد و برای رسیدن به آن اهداف از منابع قدرت و نیرو بهره می‎گیرد تا با بهره‎گیری از این منابع یا منبع بتواند هدفش را محقق بسازد و در زندگانی خودش شکوفا بگرداند. یکی می‎خواهد به اوج ثروتمندی برسد و لذا تلاش می‎کند با منابعی که می‎توانند این قدرت را به او افاده کنند و افاضه کنند در رابطه قرار بگیرد و با بهره‎گیری از آن زمینه‎ها خودش را به آن جاهائی که دوست می‎دارد و در نظر گرفته است برساند.